نام کتاب : سایه ی گذشته

نویسنده :sogand n کاربر انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

عسل: الو سامی؟ خیلی نامردی! چه جوری می تونی منو ول کنی؟!

سامی: عسل جان، تمومش کن! من میرم؛ یک سالِ دیگه میام.

عسل: سامی تو رو خدا منو ول نکن؛ من بدون تو می میرم!

سامی: اه عسل تو رو خدا امشب حالمو نگیر! بذار خاطره ی خوبی از هم داشته باشیم.

عسل: نمی تونم. تو منو وابسته خودت کردی. تو منو گول زدی. ازم سوء استفاده کردی.

سامی: شر نگو! عسل خودتم خواستی بعد هم من فقط بوسیدمت؛ همین! 

عسل: آخه سامی چه راحت میگی فقط بوسه! می دونی اگر عرشیا بفهمه فقط باهات حرف زدم منو می کشه! چه برسه بدونه منو بوسیدی! خیلی بی وجدانی! نه تنها جسمم رو دست زدی، بلکه روحمم دست زدی!

سامی: کی می فهمه ما باهم دوست بودیم؟ هیچ کی جز من و تو نمی دونه. دیگه زیادش نکن. مواظب خودت باش عسلم! برام دعا کن. بعدم، پشت سر مسافر گریه شگون نداره. بوس بوس، خداحافظ! 

بعدم صدای ممتد بوق.

دلم می خواد بلند گریه کنم! همه چی رو بشکونم؛ ولی نمیشه. با خانواده ای که دارم مخصوصا عرشیا، برادر متعصبم، که خودش هر غلطی می کنه عیبی نداره؛ ولی برای من ننگه. خدایا! آخه چرا گذاشتی وابستش بشم؟ چه راحت گذاشت و رفت! اصلا به گریه های من توجه نکرد و رفت. خدا جون دوست دارم بمیرم!

یاد اولین روزی میفتم که سامیار به من پیشنهاد دوستی داد. تمام بدنم می لرزید که کسی منو ندیده باشه که باهم صحبت می کنیم. وای! باورم نمیشه سامیار بهم پیشنهاد داده باشه! حدود یک ساله ازش خوشم می اومد. سامیار یکی از دوستای عرشیاست.

تا شب که عرشیا اومد خونه استرس داشتم. نکنه فهمیده باشه؟!

موقع شام پشت میز نشسته بودم و از استرس نمی تونستم غذا بخورم. 

که یک دفعه مادرم گفت:

- وا عسل مادر؟! چرا رنگ روت سفیده؟! چیزی شده؟!

منم هول شدم به عرشیا یه نیم نگاهی کردم، گفتم:

- نه. معدم یه جوریه. حالت تهوع دارم.

پدرم گفت:

- بابا جان زود حاضر شو بریم دکتر. فکر کنم مسموم شدی.

سریع گفتم:

- نه بابا جان! یه چایی نبات بخورم خوب می شم. 

عرشیا یه نگاه کرد به من و گفت :

- چی خوردی؟ دوباره حتما از این لواشکای آشغال خوردی! نمی دونم این دخترا که اینقدر ادعای تمیزی می کنند چه جوری این آت و آشغالا رو می خورند! 

مامانم برام یه چایی نبات آورد گفت:

- بیا اینو بخور اگه دیدی حالت خوب نشد، بریم دکتر.

من سریع گفتم:

- باشه.

چایی رو خوردم. زود بلند شدم رفتم توی اتاقم. فکر می کردم الان همه قضیه ی سامیار رو می فهمن! 

شب، از اینکه فردا با سامیار می خوام صحبت کنم، از خوشحالی خوابم نمی برد.

صبح که بلند شدم، یه حس خاصی داشتم. پر از انرژی بودم!می خواستم یه تیپ قشنگ بزنم که بیشتر تو چشم سامیار بیام. 

جلوی آیینه رفتم، من یه دختری معمولی بودم. صورت گرد با پوست گندمی و چشمان کشیده ی قهوه ای وخوش حالت؛ بینی معمولی و لب های درشت و گوشتی که دوست داشتمشون. با هیکلی نسبتا تو پر. دوستام بهم می گفتن: « خیلی خوش فرمی! »

یه مانتو مشکی نسبتا بلند تا سر زانوهام می رسید پوشیدم؛ چون کشیده ترم می کرد. قدم که بلند بود تقریبا صد و شصت و شیش بود. موهامو فکل کردم. خیلی بهم می اومد! البته فرق کجم بهم می اومدا؛ ولی دوست داشتم امروز فکل کنم. یه آرایش کمرنگ کردم و مقنعم رو پوشیدم وحاضر شدم برم دانشگاه. من سال سوم دانشگاه بودم. رشته مترجمی زبان.

داشتم از شهرک می رفتم بیرون که عرشیا با دوستش علیرضا، که پسر پسرعموی بابام بود رو، توی ماشین دیدم. سریع مقنعه ام رو جلو کشیدم، تا دوباره این عرشیا بهم گیر نده. 

عرشیا متوجه من شد و از ماشین علیرضا که مورانو بود پایین اومد. 

گفت:

- سوار شو می رسونمت. 

تمام تنم لرزید که نکنه فهمیده باشه! آخه عرشیا و علیرضا و سامیار باهم دوستای صمیمی بودن و همه دخترای شهرکمون به اونا سه تفنگدار میگفتن. چون همه جا باهم بودن.

رفتم سوار شدم. و به علیرضا که اصلا خوشم نمی اومد سلام دادم؛ چون خیلی مغرور بود فکر میکرد کیه! ولی خداییش برای خودش مدلی بود!تیپ وهم قیافه و هم هیکل! دخترای شهرک که براش جون می دادن! اه! ایکبیری! من که ازش خوشم نمی اومد! اندازه ی موهای سرش دوست دختر داشت. عطرش خیلی خوش بو بود! تمام فضای ماشینو پر کرده بود. توی ماشین تا دانشگاه هیچکدوممون حرفی نزدیم.

وقتی رسیدم، ازماشین که پیاده شدم، عرشیا گفت:

- عسل جان دیگه بهت نگم. مواظب خودت باش.

منم باشه ای گفتم و خداحافظی کردم و رفتم به سمت کلاسم که یه دفعه یکی از پشت زد بهم. سریع رومو برگردوندم که دیدم هدیه، همکلاسیم بود. دختری با پوست سفید و چشم های درشت و عسلی و بینی عروسکی و لبای متوسط که همیشه حسرت لبای منو می خورد. 

هدیه: 

- بیشعور! اون دوتا پسرا کی بودن که از ماشینشون پیاده شدی؟! چشم داداشت روشن اونم دوتا دوتا! اونم چه تیکه هایی مخصوصا رانندهه! 

من خندیدم و گفتم:

- دیوونه! اون داداشم عرشیا و دوستش، علیرضا، بودند که منو رسوندن.

هدیه یه چشمک به من زد و گفت:

- پس اسمش علیرضاست!

- چیه خوشت اومده؟ باید بهت بگم صد تا دوست دختر داره و اخلاقش، برعکس قیافش، گنده. 

هدیه گفت:

- یعنی چی گنده؟! 

- یعنی خیلی مغروره! فکر میکنه از دماغ فیل افتاده! 

- خاک بر سرت! اگه ما تو فامیل این تیکه رو داشتیم تا الان زنش بودم.

- اه! حالم به هم خورد فکر کن! بشه شوهرم! اه اه! 

گفت:

- گربه دستش به گوشت نمی رسه میگه پیف پیف بو میده.

من عصبی شدم و گفتم:

- دستت درد نکنه ما شدیم گربه! با اون اخلاقش که مثل عرشیاست صد سال نگاهشم نمی کنم چه برسه مخشو بزنم. 

زود رفتم سر کلاس نشستم هدیه روزم رو خراب کرد.آخ! اصلا یادم رفت به سامیار زنگ بزنم که! استاد اومد داخل کلاس. اصلا حواسم به درس نبود. تو فکر این بودم برم به سامیار زنگ بزنم. وسطای کلاس بودم که از استاد اجازه گرفتم رفتم بیرون و به سامیار زنگ زدم. استرس گرفتم دفعه اولم بود که می خواستم با یه پسر حرف بزنم. زنگ اول خورد به زنگ دوم نرسیده صدای سامیار از پشت خط اومد. نفسم بند اومد!

- الو؟ الو؟

با صدایی که از ته چاه می اومد گفتم:

- سلام.

صدای نفس کشیدنش رو شنیدم و گفت:

- سلام. خوبی؟ 

- خوبم. می خواستم بگم ... می خواستم بگم می شه امروز هم دیگه رو ببینیم؟ 

- حتما. اتفاقا منم می خواستم بهت همینو بگم.

توی دلم به خودم گفتم: 

- خاک تو سرت کنه مثل گاگولا هول شدی سریع قرار گذاشتی. 

- الو؟ الو؟ اونجایی؟

- بله. بفرمایید؟ 

- می خوام باهات صحبت کنم. بعد کلاست بیا خیابون بعدی دانشگاه، منتظرم.

منم سریع باشه ای گفتم و خداحافظی کردم.

از دست خودم عصبی بودم که چرا اینقدر ضعیف بودم.

اصلا از کلاسا هیچی نفهمیدم. همش تو فکر این بودم که رفتم پیشش چی بگم؛ که بالاخره کلاسم تموم شد. با هدیه و بچه ها سریع خداحافظی کردم. به مامانم زنگ زدم که من میرم خونه دوستم جزوه بگیرم و مامانمم قبول کرد.

سر خیابون وایساده بودم که ماشین دویست و شیش سامیار رو دیدم. 

از ترس این که کسی منو نبینه سریع سوار شدم و گفتم:

- خواهش می کنم سریع برو یکی نبینه.

سامیار خنده ای کرد و راه افتاد. 

گفتم:

- میشه بدونم برای چی می خندی؟

بهم نگاه کرد.

-  آخه تپلی من اول از همه آمار همه چی رو درآوردم بعد اومدم اینجا، الانم آقا داداشت با علی رفتن فشم ویلای علی عشق و حال می کنن به من هم گفتن بیا گفتم نمی تونم بیام کار دارم می خوام برم پیش یه خانم تپلی.

از این که منو تپلی صدا می کرد ناراحت شدم. فکر می کردم منو مسخره می کنه گفتم:

- میشه منو تپلی صدا نکنی؟ خوشم نمیاد!

خندید و گفت:

- از این به بعد استخونی صدات می کنم.

وخندید.

گفتم:

- میشه منو عسل صدا کنی؟ 

گفت: 

- باشه عسلم. ولی من از تپل بودنت خوشم میاد! البته تپل نیستی، تو پری.

گفتم:

- بذار دو روز بگذره بعد هیزی کن.

- باشه پس تا دو روز دیگه بریم یه جای خلوت.

من ترسیدم رنگم پرید. یه نگاهی به من کرد:

- بابا نترس منظورم جایی که من و تو رو نشناسند.

خیالم راحت شد.

- تو که منو دق دادی! زودتر می گفتی!

یه نگاهی از نیمرخش بهش کردم. چشمای عسلی، ابروهاشم تمیز کرده بود، لبای کشیده و با ته ریش. در کل قیافه جذابی داشت.

یه نگاه به ساعت کردم. 

- من تا یه ربع دیگه باید خونه باشم. خودت می دونی خانواده ام حساسن. 

سرشو به بالا پایین تکون داد وگفت:

- عسل درباره دوستی ما نباید هیچ کسی خبر دار بشه. حتی به دوستای دانشگاهت نباید بگی. 

منم گفتم:

- اتفاقا منم می خواستم همینو بهت بگم.

- خوب شد. تو کی می تونی جواب تلفنم رو بدی؟

منم گفتم:

- ساعت یازده شب تو اتاقم هستم.

 گفت:

- اکی. 

سر چهارراه قبل از خونه پیاده شدم. گفتم: 

- ممنون. روز خوبی بود، خوش گذشت.

اونم گفت:

- به منم همینطور.

به خونه که رسیدم مامان داشت سریال می دید. سلام کردم. گفت:

- ناهار حاضره. 

منم باخوشحالی غذا رو خوردم. رفتم تو اتاقم و به امروز فکر کردم. هنوز باورم نمیشد من با یه پسر، اونم کی، سامیار، رفیق فاب عرشیا، دوست بشم. از پارسال که اومد کامپیوترم رو درست کنه ازش خوشم اومد. با این فکرا خوابم برد. وقتی بیدار شدم دیدم هوا تاریک شده. رفتم روی کاناپه نشستم، تلویزیون رو روشن کردم تا شو ببینم. دوست داشتم زمان سریع بگذره ومن با سامی صحبت کنم. شام که خوردیم ظرفا رو شستم رفتم داخل اتاقم. موبایلم رو روی سایلنت گذاشته بودم که کسی نفهمه.بالاخره زنگ خورد. سریع جواب دادم. با صدای اهسته گفتم: 

- بله؟

- سلام عزیزم خوبی؟

قند توی دلم آب شد. چقدر قشنگ میگفت عزیزم!

گفتم : 

- ممنونم تو خوبی؟

- راحت رسیدی؟

- بله، خدارو شکر.

یه ربعی صحبت کردیم و قرار شد یه روز در میون هم دیگه رو ببینیم و من چون نزدیک امتحانام بود، می تونستم بگم کتابخونه میرم و می خوام درس بخونم.

من و سامیار یه روز در میون همدیگه رو یواشکی می دیدیم. روزها می گذشت و من به سامیار وابسته تر می شدم.

یه روز جمعه صبح که بیدار شدم، خواستم برم صبحانه بخورم دیدم عرشیا و علیرضا تو آشپزخونن. رفتم شالم رو سرم کردم و برگشتم تو آشپزخونه، شنیدم دارند درباره ی سامی صحبت می کنن که این چند وقته چقدر مشکوک میزنه و باهاشون زیاد نیست.

سریع سلام کردم و نشستم.

عرشیا گفت: 

- سلام عسل خانم. صبح بخیر. سحر خیز شدی؟! 

علیرضا هم داشت مغرورانه بهم نگاه می کرد. پسره ی پررو!

من اصلا نگاهشم نکردم گفتم: 

- چیه دوباره کله پاچه خوردی یا یه دوست دختر جدید پیدا کردی انقدر سرحالی؟! 

خندید و گفت: 

- ای شیطون از کجا فهمیدی؟

منم بهش یه نیشخند زدم. مشغول خوردن شدم که یه دفعه گفت:

- عسل برات خواستگار پیدا شده. 

که یک دفعه لقمم تو گلوم افتاد و هی سرفه می کردم. زد پشت کمرم و گفت:

- بابا هول نشو!

با دستم دستشو زدم کنار گفتم:

- کی جرات کرده بیاد خواستگاری من ؟! نزدی بکشیش؟!

- نخیر اون نیتش ازدواجه چرا بزنمش! تازه منم خیالم راحت میشه. امیر، پسر خاله ی مامانه. 

عصبانی شدم گفتم:

- همچین میگه از دستت راحت میشم که انگار ده تا دوست پسر داشتم و بی آبرو شدم.

که یک دفعه زد تو صورتم. اونم جلوی علیرضا! اشک جلوی چشمم رو گرفته بود.

- صد دفعه گفتم حرفی که می زنی اول مزه مزه کن بعد بزن! آخرسر با این حرف زدنت سرتو به باد میدی. حالاگمشو برو تو اتاقت.

یه نگاه کردم به علیرضا یه پوز خند رو لبش بود. گفتم:

- چیه خنده داره بگو ما هم بخندیم؟! 

عرشیا بلند شد منو بزنه، که علیرضا جلوشو گرفت. گفت:

- عسل خانم بهتره برید تو اتاقتون.

بلند شدم و رفتم تو اتاقم خودمو رو تخت انداختم. شروع کردم به گریه کردن. گفتم: - عرشیا ازت متنفرم!

همیشه وقتی عصبی می شدم فکر نمی کردم که حرف خوبه یا بد. حس لجبازیم فعال شد، گفتم:

- منو جلوی علیرضا می زنی؟! حالا که این جوری شد از این به بعد با سامی هر کاری دلم خواست می کنم.

زنگ زدم به سامی که با صدای خواب آلود جواب داد:

- بله؟

با بغض گفتم:

- سامی؟ 

- عسل تویی؟! طوری شده؟! 

و من همه ماجرا رو براش تعریف کردم. 

سامی گفت:

- نباید جلوی علی این حرفا رو می زدم. روت حساسه.

و منو دلداری داد.  گفتم:

- راستی سامی قبل اینکه برم آشپزخونه شنیدم راجع به اینکه تو باهاشون نمیری صحبت می کنن. خواهش می کنم تابلو نکن! 

- باشه. برای اینکه کسی نفهمه هر سه شنبه بیا خونه یکی از دوستام نیستش.

منم قبول کردم. به خودم گفتم: « وقتی دوسش دارم گناهی نداره کاری کنیم. آره من عاشقشم! »

خداحافظی کردم. رو تخت دراز کشیدم و با خیال و فکر سامی خوابیدم. 

امروز سه شنبه بود با سامی توی خونه دوستش قرار گذاشتم. به مامان اینا گفته بودم سه شنبه ها کلاس دارم. از خونه که اومدم بیرون رفتم توی دستشویی پارک آرایش کردم. به لبام یه رژ قرمز زدم، موهام رو درست کردم. رفتم بیرون یه دربست گرفتم. زنگ خونه رو زدم سامی در رو باز کرد. با دوتا چشم عسلیش نگاه کرد.

- به به خانم خانما! بفرمایید تو.

منم رفتم داخل تو خونه یه دست مبل راحتی بود یه چند تا تابلو خوشنویسی. معلوم بود خونه مجردی یه پسره. رفتم داخل اتاق خواب مانتومو درآوردم. زیر مانتوم یه تیشرت قرمز پوشیده بودم. مانتوم رو روی تخت دو نفره گذاشتم و رفتم تو هال گفتم:

- سامی چه خبر؟ 

گفت:

- سلامتی عسلم.

یه نگاهی از سر تا پام انداخت گفت:

- بشین عشقم تا برات شربت بیارم.

منم از حرفش ذوق کردم رفتمرو کاناپه نشستم و از استرس هی کانال تلویزیون عوض می کردم. سامی با سینی شربت اومد و پیشم نشست.

دستش رو انداخت دور گردنم و من خجالت کشیدم. چونمو با دستش گرفت و گفت:

- قرمز بهت میاد! می دونستی لبای گوشتی خوشگلی داری؟! 

من از خجالت سرخ شدم و گر گرفتم. با تمام وجود دوست داشتم من رو ببوسه که گرمای لباشو حس کردم 

با دستاش رو بدنم بازی می کرد رفت سمت پایین که دستشو گرفتم نگاهش خمار بود.

گفتم:

- نه سامی این یکی نه! جلوتر از این نریم.

باشه ای گفت و صورتش رو بهم نزدیک کرد. 

حس لجبازم می گفت خوب کاری کردی؛ ولی عذاب وجدان داشتم.

وقتی می خواستم برم به سامی گفتم:

- صورتم که مشخص نیست؟ نکنه عرشیا بفهمه؟!

خندید گفت:

- من عاشق این سادگیتم! دیوونه کجاش معلومه؟!

یه دربست گرفتم تا خونه. دیدم عرشیا و علیرضا توی ماشین بودن. سلام کردم به هردو تاشون. عرشیا با اخم گفت:

- کجا بودی؟ موبایلت چرا خاموشه؟

من گفتم: 

- من که به مامان گفتم که سه شنبه کلاس دارم. بعدم موبایلمم شارژ نداشت خاموش شد.

یه نگاه به سر تا پام کرد:

- باشه برو خونه دفعه بعد بهم خبر بده.

گفتم:

-  باشه.

رفتم تو خونه، نزدیک بود از ترس خودمو خیس کنم!

تا شب همش به صحنه های عاشقانه ای که با سامی داشتم فکر می کردم. 

یه روز مادرم منو صدا کرد گفت:

- انسیه خالم زنگ زده برای آخرهفته میان خواستگاری.

دوباره حرصی شدم گفتم:

- من مردی که شل و ول باشه نمی خوام مثل ماست می مونه. فقط قد دراز کرده. نمی خوام.

مامانم گفت:

- وا خاک بر سرم عسل این حرفا چیه؟!

صدای در اومد. عرشیا بود. گفت: 

- باز چه خبره صداتون تا هفت تا خیابون اونورتر رفته؟ علی بیا تو. 

وای باز این پسره ی مغرور رو آورده خونه .

گفتم:

- من نمی خوام ازدواج کنم بابا مگه زوره؟ من از اون پسره شیر برنج بدم میاد! اون پسره نمی تونه دماغشو بگیره می خواد زن بگیره!

عرشیا و علیرضا با هم خندیدن گفتم:

- مامان دیدی اینا هم دارند بهش می خندن.

عرشیا خندش رو جمع کرد و گفت:

- بذار بیان بعد جواب رد می دیم.

خدا رو شکر برای اولین بار عرشیا باهام موافق بود. دستامو به هم زدم گفتم:

- آخ جون خیالم راحت شد.

زیر چشمی به علیرضا نگاه کردم. دیدم داره سعی می کنه خندشو کنترل کنه. برای من چه تیپی هم زده!

وقتی برای سامی قضیه رو تعریف کردم، از خنده داشت می ترکید.

گفتم:

- والله! فکر کن زنش بشم با هم بریم بیرون یکی بیاد با ماشین منو بدزده؛ بهش بگن زنت رو دزدیدن میگه : «زن رو ول کن؛ سرعت ماشین رو بچسب!»

سامی گفت:

- بسه بابا می دونی خوشم نمیاد درباره ی یه مرد دیگه صحبت کنیم. اصلا کلا دوستای عرشیا مثل خودشن. من کشته مرده ی غیرتی شدنشون هستم.

یه روز که رفته بودم پیش سامی من رو روی تخت بغل کرده بود. ایفن خونه زنگ خورد. سریع بلند شدم. با سامی رفتیم دم ایفن که دیدم علیرضاست. من هول شدم.

- سامی چی کار کنم؟! نکنه عرشیا فهمیده باشه؟!

- هیس. نه بابا! تو برو یه جا قایم شو. منم سریع رفتم همه وسایلام رو با کفشم برداشتم رفتم زیر تخت. صدای سلام کردنشون رو شنیدم. سریع دهنم رو گرفتم تا صدایی درنیاد. صدای پایی رو شنیدم که داشت می اومد تو اتاق دیدم. صدای علیرضا بود:

- سامی کلک تنها نبودی، با کی بودی؟ چند وقته مشکوک میزنی!

سامی اومد اتاق گفت:

- نه من تنها بودم. 

علیرضا گفت:

- پس این گوشواره چیه؟

وای خدای من! همون گوشواره هایی که خیلی دوسش داشتم. کاشکی امروز گوشم نمی کردم!

صدای سامی رو شنیدم:

- مال دوست دختر فرنود، صاحب این خونه ست.

مشکوکانه سرش رو به معنی فهمیدن تکون داد. 

سامی گفت:

- بیا بریم چاییت سرد شد.

- نه فقط اومدم عابرمو که اون روز تو ماشینت افتاده بود، ازت بگیرم.

صدای خداحافظیشون روکه شنیدم سریع اومدم بیرون و یه نفس راحت کشیدم. 

سامی اومد منو بغل کرد.

- خوبی عزیزم؟

منم با سر جوابشو دادم. گفتم:

- خدا به خیر گذروند.

دو روز بعد از اون ماجرا با هدیه از دانشگاه بیرون اومدیم که صدای بوق ماشینی اومد. برگشتم ببینم کیه، دیدم علیرضاست.

هدیه یه ضربه ای با آرنج به پهلوم زد.

- عشقت اومد! 

گفتم:

- خفه شو!

توی دلم گفتم نکنه فهمیده باشه!

سلام کردم، سلام داد.

گفت:

- عرشیا گفتش بیام دنبالتون ببرمتون خونه عموتون.

یه نفس راحت کشیدم با هدیه خداحافظی کردم.

در گوشم گفت:

- خـــــــوش بگذره! 

گفتم:

- ایش! حتما!

می خواستم اذیتش کنم در عقب رو باز کردم.

گفت:

- بهتره این مسخره بازی رو تمومش کنی، من رانندت نیستم، عسل خانم!

عسل خانم رو محکم گفت. یه ایشی گفتم، سوار شدم. موبایلم زنگ خورد. سامی بود. جواب ندادم. اس ام اس داد: « با علی چیکار می کنی؟ » نوشتم « بعدا زنگ می زنم. » دوباره اس ام اس داد: « منو عصبانی نکن! با علی چیکار می کنی؟ » دیدم علیرضا زیر چشمی، داره منو نگاه می کنه. موبایلم رو خاموش کردم که تابلو نشه. با خودم گفتم: « سامی از کجا می دونه با علیرضام؟ »

موبایل علیرضا زنگ خورد. شنیدم می گفت:

- من بیرونم، شب مهمونی دعوتیم. راستی، سامی برنامت ردیف شد؟

فهمیدم سامی زنگ زده تا ببینه چه خبره. تو دلم گفتم کدوم برنامه؟ یادم باشه از سامی بپرسم.

فردای اون روز زنگ زدم به سامی، تا گوشی رو جواب داد با فریاد گفت:

- حالا گوشی رو من خاموش می کنی؟ با علیرضا چه کار می کردی؟

من گفتم:

- چرا داد می زنی؟ عرشیا، علی رو فرستاده بود دنبالم تا برم خونه عموم. تو مگه به من شک داری؟ اونم با کی! علیرضا! که ازش بدم میاد! بعدم گوشیم رو خاموش کردم که شک نکنه.

صدای نفس کشیدنش می اومد گفت:

- دیگه این کار رو با من نکن!

- باشه هر چی آقامون بگن.

خندید گفت:

- خوب می تونی منو آروم کنی.

- ما اینیم دیگه! راستی سامی از کجا فهمیدی با علیرضام؟

- اومده بودم ببینمت که دیدم سوار ماشین علیرضا شدی. داشتم دیوونه می شدم. گفتم نکنه با علیرضا قرار گذاشته. می دونی که علیرضا زیاد هواخواه داره.

- تو در مورد من چی فکری کردی؟ من مثل دخترای دیگه نیستم. وگرنه تو رو انتخاب نمی کردم سامی جون! من فقط از تو خوشم میاد! سامی؟ علیرضا در مورد کدوم برنامه ازت سوال کرد؟

انگار هول شد. گفت:

- برنامه کاری بود. بعدا بهت می گم.

منم دیدم چیز مهمی نیست، بی خیالش شدم. گفتم:

- دیگه به عشق من شک نکن.

- باشه عسلم. مواظب خودت باش!

- تو هم مواظب خودت باش عزیزم!

حدودا دو ماه از دوستیمون می گذشت و من هر روز وابسته ی سامی می شدم و اون رو مرد آرزوهام می دیدم. اخلاقاش خوب بود، فقط تنها بدی ای که داشت این بود که به قولاش خوب عمل نمی کرد. مثلا می گفتم دوست ندارم به پارتی بری؛ ولی بازم می رفت. روز بعدش از زبون عرشیا می فهمیدم که آقا رفته. همیشه سر این موضوع ها با هم بحث داشتیم. 

امروز رفتم پاساژ سپید تا به مناسبت روز ولنتاین برای سامی چیزی بخرم. یه خرس قرمز خریدم. تو دستش یه قلب داشت که روش نوشته بود  I LOVE YOU  دادم مغازه دار برام تزیینش کنه. اه! پسره چقدر از جنسش تعریف می کرد! یه شکلات و یه گل رز خریدم.

با هزار بدبختی کادو ها رو بردم تو اتاقم. گفتم الان زنگ می زنم فردا با سامی قرار بذارم تا کادوشو بهش بدم. زنگ زدم، دیدم جواب نمیده، منم فکر کردم حتما با عرشیا ایناست؛ آخه هر موقع با اونا بود جواب نمی داد. تا شب هر چی زنگ زدم جواب نمی داد. دلشوره گرفته بودم. آخه عرشیا خونه بود. شب تا ساعت دو زنگ زدم جواب نمی داد. گفتم فردا زنگ می زنم حسابشو می رسم!

فرداش زنگ زدم که گوشی رو برداشت. گفت:

- سلام عسلم. 

منم با صدای بلند گفتم:

- سلام. معلوم هست با کی ای؟ کجایی؟ چه کار می کنی؟

با عصبانیت گفت:

- چه خبره؟! یکی یکی سوال کن! با منم اون جوری صحبت نکن! تو کی هستی که از من بازخواست می کنی؟

دهنم بسته شد! باورم نمیشه سامی با من این جوری صحبت کنه!

آروم گفتم:

- ببخشید، خب دلم شور زد. از دیروز تا حالا خبری ازت نداشتم. 

گفت:

- عسل یه موضوعی پیش اومده برام که باید بهت بگم. 

استرس گرفتم؛ گفتم:

- چی؟

گفت:

- کارم توی لندن درست شده می خوام برم لندن.

تمام بدنم یخ زد!

گفتم:

- لندن؟!

پس اون برنامه ای که اون روز علیرضا گفت این بود! با صدای بغض دار گفتم:

- پس من چی؟

گفت:

- هیچی! عسلم تو هم درسات رو بخون و فکر آیندت باش.

تن صدام بالا رفت. گفتم:

- فکر آیندم باشم؟ تو آینده ی منی!

اونم با صدای بلند گفت:

- چی برای خودت می بافی؟! آینده ی من کار توی لندنه. تو درباره ی من اشتباه برداشت کردی. من هنوز نمی تونم درباره ی ازدواج فکر کنم؛ بعد تو می گی آینده!

خرد شدم. خیلی بهم برخورد. با عصبانیت گفتم:

- حالا کی می خوای بری؟ 

گفت:

- پس فردا.

فکم سنگین شد. شروع کردم به گریه کردن. گفتم:

- من ... من بدون تو می میرم!

گفت:

- نمی میری. اگه عاشقم باشی می ذاری من هر جا که موفق میشم برم. تا یکی، دو سال دیگه برمی گردم. تا اون موقع صبر کن با دست پر بیام.

چه راحت می گفت یکی دوسال! انگار دو روزه! مغزم سنگین شده بود. 

گفتم:

- من الان نمی تونم صحبت کنم. 

گفت:

- باشه عسلم. خداحافظ.

اشکام دونه دونه می ریخت. برای این که مامانم نفهمه رفتم حمام. رفتم زیر دوش آب گرم و شروع کردم به گریه کردن و یاد آهنگ از من نگذر بیست و پنج باند افتادم و زمزمه می کردم:

عاشق تر از قبلم، بمون تو پیشم 

دور از چشات هرگز آروم نمیشم

عاشق شدن خوبه اگه عشق تو باشه 

تنهام نذار تا بی تو دنیام از هم نپاشه 

از من نگذر نمی تونم چون وابسته س به توجونم 

محتاجم به نفس هات و آخه دور از دستات تو زندونم 

حیف نمی دونی چه خبره دلم 

نمی تونم حرفام رو یه نفره بگم 

حق داری بری برو من که جای تو نیستم 

داری فک می کنی که دیگه من مال تو نیستم 

کاش می شد چشمارو بست باز کرد و 

به راحتی به روزای قبل بازگشت 

ماها کنار هم بدون هیچ درد و رنجی 

غصه ای نبود و نه جر و بحثی

چیه می خوای بهم بگی باورش سخته

کیه اون که کنار تو تا تهش هستش

اونکه دیوونته مثل نفس نزدیکه به تو 

میگه با تو بودن درداشو تسکینه یه عمر 

نزدیک اگر باشی غرق تو میشم 

دور از چشات هرگز آروم نمیشم

از غم دلم دوره آخه تویی امیدم

دیگه دوریت محاله واست جونم رو میدم 

از من نگذر نمی تونم چون وابسته س به توجونم 

محتاجم به نفس هات و آخه دور از دستات تو زندونم

همین جور اشکام پایین می اومد. باورم نمیشد. یاد روزایی که با هم بودیم می کردم. یاد حرفایی که می زد. یاد دوست دارماش، بوسیدناش، بغل کردناش.

فکر می کردم دارم خواب می بینم که سامی به همین راحتی منو ول کنه بره لندن. چرا به من در مورد کارش چیزی نگفت؟ دیگه نمی تونم ببینمش.

وقتی از حمام اومدم چشام پف کرده بود. بدون این که سرمو خشک کنم، خوابیدم. فردا سامی می ره من می مونم و خاطراتم.

از رفتن سامی یک ماه گذشته و هر روز من بدون سامی می گذره. مثل یک مرده متحرک شده بودم. هر روز می رفتم دانشگاه و بر می گشتم. هر روز به خرسی که براش خریدم، نگاه می کنم. حتی نتونستم کادوش رو بدم.

دانشگاه که می رفتم، هدیه، دوستم، هی به من می گفت: « چی شده؟! » ولی من نمی تونستم درباره ی عشقم با دوستم صحبت کنم وهمه رو توی دلم می ریختم و گریه می کردم. عرشیا هم داشت شک می کرد. خدایا! حتی نمی تونم برای عشقم عزاداری کنم. 

یه روز که از کلاس برگشتم خونه مامانم گفت: 

- برای این هفته برات خواستگار میاد.

منم اخمام رو کردم تو هم و گفتم: 

- من قصد ازدواج ندارم.

مامان گفت:

- این یکی رو هم بابات و هم من و داداشت راضی ایم. خانواده ی خوبین. 

گفتم:

- پس منم بوق!

چشامو جمع کردم و گفتم:

- حالا کی هست؟ 

که یه دفعه عرشیا از اتاقش اومد بیرون گفت:

- علیرضا.

وای! من رو می گی؟ کارد می زدی خونم در نمی اومد! 

گفتم:

- حالم به هم می خوره از اون پسره ی احمق مغرور! ازش متنفرم! 

عرشیا گفت:

- تو غلط می کنی! همه دخترا آرزوشونه یه نگاه بهشون بکنه؛ بعد میگی متنفری؟! مامانش دیروز زنگ زد گفت برای پنجشنبه میان. تو هم باید قبول کنی.

منم داد زدم:

- حاضرم زن بقال محل بشم؛ ولی زن این احمق دختر باز نشم! 

یهو عرشیا هجوم آورد بهم منم فرار کردم رفتم تو اتاقم درو قفل کردم. محکم به در می زد می گفت:

- می کشمت! وا کن این در رو آشغال!

پشت در از ترسم نشسته بودم. صدای مادرم رو می شنیدم:

- تو رو خدا ول کن عرشیا، غلط کرد. بیا پسرم.

خداروشکر عرشیا کوتاه اومد و رفت. منم نشستم برای بختم گریه کردم.

گفتم: « سامی کجایی؟ من فقط تو رو دوست دارم! حتی به من یه زنگ نزدی! یعنی منو فراموش کردی؟ »

از عصبانیت خرسی که خریده بودم، برداشتم با قیچی پارش کردم.

امروز پنجشنبه ست. مادرم در حال تمیز کردن خونه ست. منم تو این چند روز فکر کردم که به علیرضا بگم نمی خوامش. به خاطر این که عرشیا گیر نده، لباسی که تازه خریده بودم می پوشم.کاش سامی اینجا بود! توی این یک ماه یه زنگم نزده. 

تونیک صورتیم که تا باسنم می رسه می پوشم. شلوار مشکی لوله تفنگیم رو پام می کنم. عرشیا، چون علیرضا هم فامیله و هم دوستشه، بهم گیر نمیده. آرایش صورتی می کنم و حاضر میشم و به ساعت نگاه می کنم، که زنگ خونه زده میشه. مامانم منو صدا می کنه، می رم تو هال. نرگس خانم، مادر علیرضا، می گه:

- سلام عروس قشنگم! 

و من رو بوس می کنه.

عمو امیر هم سلام می کنه و در آخر علیرضا. حتی دوست ندارم بهش سلام کنم! ولی مجبورم. بدون این که نگاهی بهش کنم، سلام کردم و رفتم تو آشپزخونه. اصلا حوصله شون رو ندارم. الهی بمیری سامی! ببین چی می کشم! چایی رو ریختم و با یه لبخند رفتم توی پذیرایی. نرگس خانم و امیر آقا یه نگاه خریدارانه بهم کردن و با یه لبخند مصنوعی چایی رو تعارف کردم. اصلا استرس نداشتم. برعکس همه دخترا که براشون خواستگار میاد. شاید چون از علیرضا متنفرم!

به علیرضا که می رسم کاملا با اعتماد به نفس چایی رو برمی داره. پسره ی پررو الان توی دلش فکر می کنه من از خوشحالی توی دلم عروسی گرفتم! 

بعد از حرفای روزمره و خانوادگی، عمو امیر رو کرد به پدر و مادرم و گفت:

- محمد جان (پدرم) اگه اجازه بدید می خوام عسل رو برای پسرم علیرضا خواستگاری کنم.

پدرم گفت:

- خواهش می کنم. علیرضا هم مثل پسر خودم.

عمو امیر گفت:

- حالا که ما راضی هستیم، بهتره خود دختر و پسر با هم یه صحبتی داشته باشن.

پدرم به من یه اشاره ای کرد که بریم تو اتاقم. منم بلند شدم رفتم سمت اتاقم. علیرضا هم پشت سرم داخل اتاق شد و روی تخت نشست.

من برای این که باهاش صحبت بکنم، به صورتش نگاه می کنم. اول از همه چشمای سبز با مژه های بلند رو می بینم. واقعا چشماش زیبا بود! ولی برای من جذابیت نداشت. چون تمام فکرم سامی بود. موهای قهوه ای روشن، بینی متوسط و لب های تقریبا درشت داشت، هیکلشم درشت و ورزشکاری. تو اتاق رو نگاه می کرد. که من شروع کردم. گفتم:

- آقا علیرضا، من اصلا به این وصلت راضی نیستم.

یه نگاه از سر تا پام کرد. با یه پوزخند.

گفت:

- چرا؟

آخ دوست داشتم داغونش می کردم. گفتم:

- از شما خوشم نمیاد  ...

که وسط حرفم پرید.

- منم از شما خوشم نمیاد! من به خاطر مادرم و قلب پدرم اومدم وگرنه ...

با یه پوز خند ادامه داد:

- به من نمی خورید! 

فکم سفت شده بود. دوست داشتم بزنم بترکونمش! بچه پررو! منم گفتم:

- منم به پات نیفتادم که بیا من رو بگیر!

گفت:

- به هر صورت شما هم باید قبول کنید.

با طعنه گفت:

- دوست نداری به عرشیا بگم؟

با صدای کنترل شده گفتم:

- من ازت متنفرم!

باز یه پوزخند زد. بلند شد که بره. نزدیک در برگشت:

- بهتره بله رو بدی! خود دانی.

و رفت. ای خدا ازش متنفرم! فکر می کنه کیه؟! رفتم پیش مهمونا. همه برگشتن به سمت من. عمو امیر من رو دید. گفت:

- دخترم نظرت چیه؟

اومدم بگم نمی خوام، که نگاهم افتاد به عرشیا که داشت با چشماش خط و نشون می کشید. از ترس عرشیا گفتم:

- با هم به تفاهم رسیدیم.

همه دست زدند. نرگس خانم بلند شد و من رو بوسید. گفت:

- عروس گلم مبارک باشه!

عرشیا هم به همه شیرینی تعارف کرد.

قرار شد فردا بریم آزمایش و خرید حلقه. مراسم جشن عقد و عروسی هم برای دو هفته ی دیگه افتاد. من توی این مدت حتی یه نگاه به علیرضا نکردم. وقتی مهمونا رفتن، پدرم مهربانانه به من نگاه کرد و گفت:

- دخترم! الهی خوش بخت بشی!

دلم براش سوخت. تو چشاش معلوم بود خوشحاله. مامانم هم خوشحال بود هم ناراحت. فکر کنم از این که من تا دو هفته ی دیگه تو این خونه نبودم ناراحت بود. عرشیا گفت:

- مبارک باشه. دیگه خیالم راحت شد. تو هم شوهر کردی.

باز اون حس لجبازی تو درونم فعال شد. هه! نمی دونه با سامیاربودم! رفتم تو اتاقم. خودم رو انداختم روی تخت به سقف نگاه کردم. گفتم: « به خاطر این که به سامی بفهونم که دیگه برام مهم نیست باید ازدواج کنم! حالا با هرکی! فردا هم باید به این پسرِ پررو نشون بدم که به کی می خنده. » و شب با هزار تا فکر خوابیدم.

صبح با صدای گوشیم بلند شدم. شمارش ناشناس بود. برداشتم و با صدای خواب آلود گفتم:

- بله؟

- سلام.

صدای نحس علیرضا بود.

- سلام. 

- حاضر شو تا یک ساعت دیگه میام دنبالت. 

- باشه.

گفت:

- کاری نداری؟

- من از اولشم کاری نداشتم! خداحافظ! 

گوشی رو سریع قطع کردم. حاضر شدم رفتم پایین. هیچ کسی بیدار نبود. یه یادداشت گذاشتم که می رم آزمایشگاه. همون موقع گوشیم زنگ خورد. سریع رفتم پایین. دیدم نشسته تو ماشین.

در جلو رو باز کردم و سلام کردم. بدون این که بهم نگاه کنه راه افتاد. هه! فکر کرده منم مثل دوست دختراشم که خودم رو بهش بچسبونم! به درک! کی خواست تو منو نگاه کنی! با چه ژستی هم رانندگی می کنه! ولی خودمونیم؛ چقدر از ژست رانندگیش خوشم میاد!

خیابونی که به آزمایشگاه می خورد بسته بود و راه های دیگه هم به علت مسدود کردن خیابون اصلی ترافیک شده بود. علیرضا گفت:

- اَه! حالا باید همین امروز ببندن. 

من یه نگاهی به بیرون کردم و گفتم:

- می تونی ماشین رو پارک کنی با مترو بریم. 

گفت:

- اصلا حوصله مترو ندارم. ولی چاره ای نداریم. 

ماشین رو پارک کرد. من جلو جلو حرکت می کردم. سریع دستم رو کشید.

- چرا مثل گاو سرت رو انداختی پایین و می ری؟

می خواستم جوابشو بدم. گاو خودتی و اون دوست دخترات. دیدم توی خیابونیم و زشته. یه نفس بلند کشیدم که خودمو کنترل کنم. رفتیم سمت ایستگاه مترو. داخل که رفتیم گفتم:

- من می رم سمت واگن بانوان.

مانتوم رو گرفت و با حرص گفت:

- من حوصله ی این کارا رو ندارم! بیا با هم سوار می شیم.

دور و برم رو نگاه کردم که دیدم دخترا به ما نگاه می کنن. البته من رو نه، علی رو نگاه می کردن. یه نگاه به تیپش کردم. یه سویی شرت طوسی با یه جین مشکی. اه! من چرا به این چیزا اهمیت میدم! قطار اومد تو ایستگاه، سوار شدیم که یه دفعه موج جمعیت ما رو هل داد به سمت درب بسته مترو و علیرضا هم که رو به رو ی من بود، دستاش رو به در مترو گذاشته بود که برخوردی به من نکنه. به اندازه یه انگشت فیس تو فیس بودیم. بوی عطرش تو ریه هام بود. داشت منو مست می کرد سرم رو بالا آوردم که نگاه هامون به هم گره خورد. از این همه نزدیکی ترسیدم. سریع گفتم:

- من می خواستم برم قسمت خانم ها، تو نذاشتی!

وای خدای من! چقدر نگاهش جذاب و ... نه عسل! تو ازش بدت میاد!

به ایستگاه رسیدیم. من رو فرستاد جلو و خودش پشتم می اومد که کسی به من نخوره. بابا غیرت! با هم به آزمایشگاه رفتیم.

«علیرضا»

آخر هم نشد پدر و مادرم رو راضی کنم. مرغشون یه پا داشت که باید زن بگیری بری سر خونه و زندگیت و از این چرت و پرت ها! منم بخاطر پدرم قبول کردم؛ چون یه ماه پیش قلبش رو عمل کرده بود و دکتر گفته بود که هیجان و عصبانیت براش خوب نیست.

قرار شد بریم خواستگاری خواهر عرشیا. مادرم از عسل خوشش می اومد و دوسش داشت! بابام هم خیلی دوسش داشت و می گفت:

- این دختر نجیبیه و خانواده داره.

راست می گفت، دختر خوبیه. خدا رو شکر دوست پسر و اینا هم نداشته. منم دوست داشتم زنم نجیب باشه. دست نخورده. اون تنها دختری بود که چراغ نمی داد. وگرنه تمام دخترای دور و برم تیک می زدن. تقریبا با همه ی دخترای شهرک بودم.

خب! خودشون می خواستن باهام باشن.

رفتم حموم یه دوش گرفتم؛ بعدش موهام رو درست کردم. کت و شلوار قهوه ایم رو پوشیدم و ادکلن خوشبو دختر کشم رو زدم و توی آینه به خودم نگاه کردم، گفتم: « عسل خانم بپا غش نکنی! »

به خونه عرشیا اینا رسیدیم زنگ رو زدیم. عرشیا و محمد آقا و سارا خانم و در آخر عسل رو دیدم. دسته گل رو گرفت. بدون این که بهم نگاه کنه سلام کرد و به طرف آشپزخونه رفت.

نشستیم که عسل با چایی اومد. اصلا استرس نداشت، انگار براش مهم نبود! به طرفم اومد و من یه دونه از اون نگاه های مغرورانه کردم. اصلا نگاه نکرد. 

تو فکر بودم که پدرم گفت:

- دختر و پسر برید صحبت کنید.

پشتش راه افتادم و روی تخت نشستم و اونم نشست. داشتم اتاقش رو نگاه می کردم که برگشت گفت:

- علیرضا! من اصلا به این وصلت راضی نیستم.

یه نگاه از سر تا پاش کردم و با یه پوزخند گفتم:

- چرا؟

گفت:

- از شما خوشم نمیاد ... 

که وسط حرفش پریدم و گفتم:

- منم از شما خوشم نمیاد! من به خاطر مادرم و قلب پدرم اومدم. خودت می دونی برای قلب پدرم هیجان اصلا خوب نیست. وگرنه ...

با یه پوزخند ادامه دادم:

- شما به من نمی خورید!

فکش سفت شده بود. اگه می تونست یه مشت می زد تو صورتم.

- منم به پات نیفتادم بیا من رو بگیر!

دخترِ پررو حالا برای من اِفه میاد! من از شما خوشم نمیاد! از خدات هم باشه بهت نگاه می کنم. حالا که این جوری می گی یه کاری می کنم بدون من نفس نکشی! 

گفتم:

- به هر صورت، شما هم باید قبول کنید. 

با طعنه گفتم:

- دوست نداری که به عرشیا بگم!

با صدای کنترل شده ای که معلوم بود داره منفجر میشه گفت:

- من ازت متنفرم!

باز یه پوزخند زدم و بلند شدم که برم. تا حالا کسی باهام این جوری صحبت نکرده. دختر پررو!

حالا ببین چه جوری حالت رو می گیرم! نزدیک در که شدم برگشتم و گفتم:

- بهتره بله رو بدی! خود دانی!

منظورم عرشیا بود.

رفتم سمت پذیرایی که دیدم همه برگشتن من رو نگاه کردن. انگار من جواب بله رو باید بدم! بعد از چند دقیقه عسل اومد. زیر نظرش گرفتم. قد بلندی داشت. هیکلش هم تو پر بود. نسبت به دوست دخترام تپل بود. البته اونا خیلی لاغر بودند! روبروم نشست. پدرم گفت:

- دخترم نظرت چیه؟

گفتم: « نکنه بگه نه ما رو ضایع کنه! به خدا اگه نه بگه یه کاری می کنم که مرغای آسمون براش گریه کنن! » انگار می خواست بگه نه، که نمی دونم چی شد گفتش:

- بله!

خوبه بله گفتی وگرنه حالت رو می گرفتم. تا حالا هیچ کس به من نه نگفته!

شب که رفتیم خونه از خستگی داشتم بی هوش می شدم. اه! این شیدا هم ما رو ول نمی کنه انقدر زنگ زد. گوشیم زنگ خورد، شیدا بود. با صدای بلند گفتم:

- یعنی واقعا نمی فهمی جواب نمی دم یعنی زنگ نزن؟! به ولای علی اگه یه بار دیگه زنگ بزنی به حسابت می رسم!

صدای گریش می اومد.

- علی به خدا ... 

- علی و زهر مار! تو فقط یه بار دیگه زنگ بزن!

گوشی رو قطع کردم.

دلم براش سوخت. دختر احمق می گه بیا من رو بگیر! خیلی بکری بیام بگیرمت!

صبح بلند شدم، اول زنگ زدم به عسل با صدای خواب آلود جواب داد. گفتم:

- یه ساعت دیگه اونجام.

رفتم دم درشون و یه تک زدم. بعد از چند دقیقه اومد نشست حتی بهش نگاه هم نکردم.

الان تو آزمایشگاه نشستیم تا نوبتمون بشه. یاد نیم ساعت پیش افتادم، چه لبایی داشت! دوست داشتم لمسش کنم. فکر کنم بدبخت از این همه نزدیکی ترسیده بود! آخه تا حالا با یه مرد این همه نزدیک نبوده. دوست داشتم لپای سرخش رو گاز بگیرم!

- علی؟ علی؟

دیدم دستش رو جلوی صورتم تکون میده. به خودم اومدم. گفتم:

- بله؟

گفت:

- نوبتمون شده.

با هم رفتیم آزمایش رو دادیم. اومدیم بیرون. رفتم دوتا آبمیوه گرفتم و خوردیم و به سمت مترو حرکت کردیم. این دفعه رفت واگن خانم ها.

با ماشین رفتیم طلا فروشی یکی ازدوستام. سلام کردم و به فرهاد گفتم سینی حلقه هات رو بیار. یه نگاه به عسل کرد و گفت:

- برای خواهرتون می خواین؟

گفتم:

نه. برای خودمون می خوایم. عسل خانم همسر بنده هستن.

یه نگاه ناباورانه به عسل کرد گفت:

- مبارک باشه!

خندم گرفته بود. معلومه! اون دوست دخترای داف من رو دیده. البته توی مهمونی. من به هیچ کدومشون کادو نمی دادم. چه برسه به طلا! همیشه دخترا پیشنهاد دوستی می دادن و برای من کادو می خریدن؛اما قیافه ی عسل معمولی ولی جذاب بود و با دوست دخترام خیلی فرق می کرد؛ یعنی از نظر تیپی نسبت به اونا ساده بود. 

با هم دوتا حلقه انتخاب کردیم و اومدیم بیرون.

- دوستت چرا انقدر تعجب کرد، وقتی که گفتی من خانمتم؟

منم بادی به غبغب انداختم.

- آخه می دونی که دوست دخترام خیلی خوشگل بودن. انگار ناراحت شد.

گفت:

- خیلی با خودت حال می کنی!

منم با پررویی گفتم:

- می خوای با تو حال کنم؟ 

بدبخت از حرف من فکش افتاد!

«عسل»

پسره ی عوضی از خود راضی! بهت حالی می کنم! با اون دوست دخترای عملی و نی قلیونش. اصلا حیا نداره!

رفتیم توی کافی شاپ نشستیم. من موز گلاسه سفارش دادم. اونم نسکافه با کیک. آخ چقدر دوست داشتم یه بار با سامی بیام کافی شاپ! کاشکی به جای این میمون سامی بود! کجایی سامی جان؟ هی ...

داشتم موز گلاسم رو می خوردم. میز روبرویی چهارتا پسر نشسته بودن داشتن آیس پک می خوردن. انقدر این آیس پک سفت بود که پسره از بس زور زده بود، کبود شده بود. از قیافه ی پسره خندم گرفت زدم زیر خنده. علی دنبال نگام رو گرفت دید دارم به پسره می خندم. چنان نگاه غضبناکی بهم انداخت وحشت کردم! وای! اخمش از عرشیا بدتر بود!

سریع بلند شد و گفت:

- من رفتم. خوش باش!

من رفتم پول میز رو حساب کردم. رفتم بیرون که دیدم واقعا رفته! پسر خل چل! بهتر! خودم می رم. 

وقتی رسیدم خونه، ماشینش رو دیدم. وای! نکنه به عرشیا گفته باشه؟! من رو می کشه. رفتم دیدم نه خدا رو شکر، رفته خونشون. وای! چقدر دوست دارم این پسر رو بزنم! واقعا ازش متنفرم! سامی کجایی دلم برات تنگ شده. ببین باهام چه جوری رفتار می کنن. برای بدبختیم گریه کردم.

خدا روشکر دو روزه زنگ نزده. وای! یعنی یه هفته دیگه عروسیمه؟!

چی کار کنم؟! شوخی شوخی دارم زن این دیوونه ی ازخودراضی می شم؟! باید باهاش صحبت کنم. بگم نمی خوامش!

«علیرضا»

دختر آشغال! وای! چقدر دوست داشتم بزنم بترکونمش! بذار به حسابت می رسم! 

اِ، ا! دختر پررو جلوی من به اون پسره می خنده! خیلی دوست داشتم با یه مشت می زدم تو صورتش دندوناش می ریخت، تا نتونه این جوری بخنده! خیلی به غرورم بر خورد! 

سریع رفتم خونه لباسم رو در آوردم پرت کردم روی صندلی و روی تخت دراز کشیدم. داشتم نقشه می کشیدم که چه جوری میشه حال عسل رو گرفت. 

این دو روز دنبال خونه و باغ برای عروسی بودم. توی ماشین بودم می خواستم خونمون رو ببینم که موبایلم زنگ خورد. عسل بود. می خواستم جواب ندم. گفتم شاید کاری داره با لحن سردی جواب دادم:

- بله؟

آروم گفت:

- سلام. میشه باهات صحبت کنم؟

گفتم:

- گوش می کنم. زود بگو.

- پشت گوشی نمیشه خیلی مهمه! 

گفتم:

- باشه. میام دنبالت بریم خونه ای که قراره زندگی کنیم رو تحویل بگیریم. اونجا صحبت می کنیم.

باشه ای گفت و قطع کرد. رفتم دنبالش. خیلی سنگین باهاش رفتار کردم. حالا مونده خانم خانما! رسیدیم به خونه. آقای کریمی، بنگاه دار، کلید رو به من داد. گفتم:

- بعد از ظهر برای بقیه پول خدمت می رسم.

در رو باز کردم. خونه دوبلکس بود با دوتا اتاق خواب آشپزخانه بزرگ و پذیرایی بزرگ. به عسل گفتم:

- می شنوم.

یه ذره این ور اون ور کرد، گفت:

- علی تو رو خدا بیا بگو عسل رو نمی خوام! بگو اونی که می خوام نیست.

دوتا ابروهام رو دادم بالا گفتم:

- نچ! الان نمیشه. مگه مردم مسخره ما هستن؟ یه بار بگیم آره، یه بار بگیم نه؟

یه دفعه عصبی شد.

«عسل»

یه دفعه عصبی شدم. بدون فکر به حرفم، داد زدم.

- حاضرم با همه باشم؛ ولی با تو از خود متشکر نباشم! 

که دیدم وای! چی گفتم! دستش اومد بالا زد تو صورتم. یک طرف صورتم سوخت. با صدای بلند گفت:

- خفه شو آشغال!

گلوم رو گرفت. من رو هل داد به طرف دیوار. کمرم از درد تیر کشید. به جای چشای گیراش حالا دوتا چشم وحشتناک بود. داشت خفم می کرد. با دندون های کلید شده رو هم گفت:

- چه زِری زدی؟ هان؟

داشتم خفه می شدم. چشام داشت از حدقه در می اومد که موبایلش زنگ خورد. من رو ول کرد که جواب بده. تا منو ول کرد به نفس نفس افتادم. منم ترسیده بودم. سریع فرار کردم و تا خیابون بعدی دویدم. دیدم پشت سرم نیست. با خیال راحت رفتم کنار خیابون که ماشین بگیرم. منتظر ماشین بودم که ماشینش رو دیدم جلوی پام ایستاد. از ماشین بیرون اومد. ترسیده بودم. با آرامش خاصی بهم نگاه کرد. گفت:

- برو تو ماشین.

وای! این آرامش عادی نیست. سریع سوار شدم!

- دیگه باهات کاری ندارم. به عرشیا می گم چی گفتی. منم نمی خوامت! 

اسم عرشیا که اومد یه دفعه شروع کردم به معذرت خواهی. به حالت التماس گفتم:

- تو رو خدا به عرشیا چیزی نگو! غلط کردم! اشتباه کردم! هر چی تو بگی!

تقریبا به پاش افتادم. با اخم بهم نگاه کرد.

- هر چی بگم؟

- آره هرچی تو بگی. 

گفت:

- خب می ریم خونه ی فشم؛ اونجا ثابت می کنی!

ترسیدم! وای نکنه؟ وای چه کار کنم؟!

سریع گفتم:

- مامانم نمی دونه ممکنه نگران بشه.

گفت:

- خودم بهش زنگ می زنم و می گم. 

زنگ زد به خونمون و به مامانم گفت ما بعد از ظهر میایم.

تو این نیم ساعت راه داشتم سکته می زدم! خدا بگم چه کارت کنه عرشیا! ببین به خاطر تو باید حرف این پسر رو گوش کنم.

رسیدیم به باغشون. در باغ رو باز کرد. با ماشین داخل باغ شدیم.

رفتیم داخل خونه. از استرس ناخونم رو می جویدم. گفت:

- بریم توی اتاق خواب. 

از ترس پاهام قدرت راه رفتن نداشت. رفتیم تو اتاق. نشست روی تخت و پاش رو انداخت روی پاش. من روبروش وایسادم و سرم رو انداختم پایین. بهم نگاه کرد و گفت:

- لباساتو در بیار.

من با چشای در اومده داشتم نگاش می کردم. گفت:

- مگه نگفتی هر کاری بگی می کنم؟

خدایا کمکم کن! داشتم با دکمه های مانتوم بازی می کردم که وقت تلف کنم. یک دفعه یه چیزی از پشت بهم چسبید. تمام بدنم از کار افتاد. دستاش رو آورد جلو و یواش یواش دکمه های مانتوم رو بازمی کرد. بعد با صدای گیرایی در گوشم گفت:

- چرا می لرزی؟ نکنه از شوهرت می ترسی؟

وای! صداش و نفساش من رو از خود بیخود می کرد! من دیگه تو حال خودم نبودم. شل شدم. داشتم دیوونه می شدم. توی حس بودم. که یه دفعه گفت:

- دیر شده؛ بریم.

من رو می گی؟ انگار یه سطل آب سرد ریختن روم!

با یه پوزخند من رو نگاه کرد و رفت. از خودم بدم اومد که انقدر شل بودم. بدترین کار ممکن رو کرد. از خجالت داشتم آب می شدم. به آرومی سوار ماشین شدم. بهم نگاه کرد و با طعنه گفت:

- حالت خوبه؟ بقیش باشه برای فردا.

تا خود خونه هنوز تو کف اون حس موندم. وقتی رسیدیم خونه به آرومی خداحافظی کردم. با خنده گفت:

- فردا می بینمت.

و یه چشمک شیطون زد و رفت. آخ بگیرم بکوبونمش به دیوار! ولی خودمونیم، چه حرفه ای بود! آره. منم صد تا دوست دختر داشتم همین بود!

روز بعدش اومد دنبالم که بریم بقیه خریدهای عروسی رو بکنیم. سوار ماشین شدم. باز از اون پوزخندای مسخرش رو زد و گفت:

- سلام عزیزم! دیشب خوب خوابیدی؟

خدای من! حالا می خواد تا آخر عمرم مثل پتک بزنه تو سرم.

گفتم بهتره جواب ندم. پهلوم که سوراخ نمی شه. رفتیم برای دیدن لباس عروس. لباس رو سفارش دادیم. داشتیم تو پاساژ مغازه ها رو می دیدیم که یکی علیرضا رو صدا کرد. دیدم یه دختر باربیه با موهای بلوند، صورتشم بامزه بود!

- سلام علی.

علی هم سلام داد. دختره به من نگاه کرد و با اشاره سر گفت:

- به خاطر این من رو ول کردی؟! فکر می کردم خیلی از من زیباتر باشه!

بهم برخورد. علی گفت:

- به تو هیچ ربطی نداره. این زنمه. این یه چیزی داره که تو نداری! 

توی دلم گفتم: « آخ دمت گرم علی! یعنی چی؟ من چی دارم؟ »

از سر تا پام رو نگاه کرد و با طعنه گفت:

- اون چی داره که من ندارم؟

علی گفت:

- شیدا تو چی فکر کردی؟ بیام تو که تو آغوش همه بودی رو بگیرم؟! ولی عسل اون چیزی که می خوام، داره. 

نه گذاشت نه برداشت، گفت:

- یعنی هنوز دختره. فهمیدی؟

شیدا به حالت گریه گفت:

- خیلی بیشعوری! من ...

یه دفعه علی پرید وسط حرفش.

- فقط یک بار دیگه مزاحم من و همسرم بشی کاری می کنم که روزی صد بار به غلط کردن بیفتی.

من هنوز تو شک اون حرفش بودم. آخ! عذاب وجدان گرفتم. دلم برای شیدا سوخت. هرچی بود از جنس من بود. نباید علیرضا چنین حرفی می زد. وقتی فهمیدم چقدر برای علیرضا این که باکره باشی مهمه، خیلی ترسیدم. از این که روزی بفهمه با سامی بودم. درسته هنوز دختر بودم؛ ولی ... خودشون با هر دختری باشن عیب نیست؛ ولی برای ما لکه ننگه! 

رفتیم فست فود. پشت میز نشستیم. من هنوز تو فکر بودم.

- عسل؟ چی می خوری؟

منم با بی حالی گفتم:

- پیتزا مخلوط.

گفت:

- ببین عسل، اون دختری که امروز دیدی، قبلا دوست دخترم بوده. الان همه چیز تموم شده. من یه اخلاقی که دارم تک پرم. الانم که متعهد شدم و من دوست ندارم دیگه در موردش فکر کنی.

امروز، روز عروسیمه. از اون روز تا حالا هر کاری کردم، نشد عروسی رو به هم بزنم.

خودم رو توی آینه دیدم. لباس عروسم دکلته و دامنش پفی بود. آرایشم هم قیافم رو صد و هشتاد درجه عوض کرده بود. وقتی علی من رو دید هیچ عکس العملی انجام نداد. منم گفتم: « به درک! مگه برای من نظرش مهمه؟ » یه نگاه به تیپش کردم. اوه اوه! چه تیپی هم زده! کت شلوار مشکی با پاپیون مشکی، مژه هاشو فر کرده بودن و چشمای سبزش بیشتر تو چشم می اومد.

با علی رفتیم آتلیه عکس بندازیم. با هر نزدیک شدنش به من یه حالی می شدم که وقتی با سامی بودم این جوری نبودم. خدایا چیکار کنم؟ نکنه باز عاشق شدم؟! نه، این یه هوسه. نمی دونم چه احساسیه. نمی دونم.

رفتیم تو باغ. آخه خانواده ی علی اینا همیشه مهمونیاشون قاطی بود. همه ی فامیل اومده بودن. خدایا! چه نقشه هایی کشیده بودم برای عروسیم؛ ولی خداییش همه چیزم تک بود.

عروسی تموم شد. با مامانم که گریه می کرد روبوسی کردم. بابام معلوم بود ناراحته، بوسیدمش. توی چشماش اشک جمع شده بود. نوبت به عرشیا شد. گفت:

- عسل تو از امشب به بعد دیگه متاهلی. پس به حرفای شوهرت گوش کن. درسته علی قبلا دوست دختر زیاد داشته؛ ولی بدون اون آدم مسؤلیت پذیریه.

به عرشیا نگاه کردم. صورتش رو شیش تیغ کرده بود.چشماش مشکی و جذاب بود. بیشتر شبیه چشمای مامانم بود و کت و شلوار طوسی تنش کرده بود که بیشتر مردونش کرده بود. علی اومد. عرشیا با دستش زد به شونه علی و بهش گفت:

- علی من خواهرم رو به تو سپردم. تا امروز نذاشتم هیچ کس بهش آسیب بزنه. تو هم نذار آسیب ببینه. منظورم روحیه.

چشمام پر اشک بود. چشای عرشیا هم پر اشک بود گفت:

- من هر سخت گیری که کردم به خاطر این بود که دوستت داشتم. 

بغلش کردم. این اولین بار بود که احساس کردم دوسش دارم! منم تو دلم گفتم: « ببخش عرشیا! من از اطمینانت سوء استفاده کردم.نمی دونی روحم رو، قبلاً سامی آسیب زده .»

رفتیم خونه خودمون. علی کتش رو درآورد و گفت:

- من می رم حموم.

لباس عروسم رو درآوردم و لباس راحتی پوشیدم. آخیش! روی کاناپه نشستم و از توی موبایلم رمان می خوندم که دیدم با موهای خیس وایساده من رو نگاه می کنه و رفت توی اتاق خواب. اصلا حوصله ی پاک کردن آرایشم رو نداشتم. همون جور خوابیدم. 

صبح با بدن درد بلند شدم؛ آخه روی کاناپه خوابیده بودم. رفتم حموم. اومدم دیدم علی داره صبحانه می خوره. یه سلام کردم و نشستم صبحانه خوردم. وسایل صبحانه رو جمع کردم. یه دید به خونه زدم. مبلامون سفید طلایی بود، که با دیوارمون هم رنگ بود. وسایل آشپزخونم هم مشکی متالیک. اتاق خوابمون هم قرمز مشکی بود. 

از بیکاری نشستم بقیه رمانم رو خوندم. دیدم علی بدون این که به من چیزی بگه رفت بیرون. منم شونه هام رو انداختم بالا یعنی به من چه.

ظهر شد. گرسنم شده بود. تخم مرغ درست کردم و خوردم. یه لحظه یاد سامی افتادم که باهم تخم مرغ می خوردیم. به خودم گفتم عسل تو دیگه متأهل شدی، نباید فکرش رو بکنی. الان معلوم نیست با کیه. اَه ولم کن! برای این که دیگه بهش فکر نکنم، بلند شدم آرایش کردم و موهام رو اتو کشیدم. از وقتی که موهام رو عسلی کردم قیافم خیلی خوشگل تر شده بود. یه لباس کوتاه که تا رونم می اومد پوشیدم. رنگشم طلایی بود. چون پاهام تو پر بود خیلی بهم می اومد. سی دی رو روشن کردم شروع کردم به رقصیدن.

بعد از یک ربع رقصیدن، دیدم یکی داره من رو نگاه می کنه. دیدم علیرضاست. صدای ضبط رو کم کردم. دستم رو گذاشتم روی پاهای لختم و بریده بریده گفتم:

- سلام. کی اومدی؟

با یه پوزخند بهم گفت:

- الان. 

و رفت سمت آشپزخونه تا آب بخوره. منم سریع رفتم تو اتاق خواب یه ساپورت پوشیدم. آخ حرصم گرفت! الان فکر کرده برای اون تیپ زدم! داشتم خودم رو سرزنش می کردم که اومد و گفت:

- شب خونه ی مامانم ایناییم. حاضر شو بریم. 

منم گفتم:

- چرا الان می گی؟

با طعنه بهم نگاه کرد و گفت:

- تو که حاضری. یه مانتو بپوش بریم.

آخ بچه پررو! اصلا بذار هر جوری که دوست داره فکر کنه.

خداروشکر خانواده ی علی اینا راحت بودن. یعنی زیاد به تیپ و آرایش گیر نمی دادن. مانتوم رو پوشیدم. سوار ماشین شدم و رفتیم سمت خونه ی مامانش اینا. تو راه علی گفت:

- جلوی مامان اینا یه مقدار خوش اخلاق باش. هر چی هست بین من و توست. اون بدبختا گناهی نکردن.

منم موافق بودم که جلوی دیگران باید خوب باشیم تا کسی مشکلمون رو نفهمه. باشه ای گفتم و رسیدیم به خونشون.

نرگس خانم با خوشرویی من رو بوسید و گفت:

- به به عروس گل و خوشگلم!

با عمو امیرم روبوسی کردم و نشستیم. زنگ خونشون زده شد. مامانم و بابام با عرشیا بودن. با مامان و بابا هم روبوسی کردم. برامون میوه آوردن. منم شروع کردم به میوه پوست کندن و جلوی علی گذاشتم. عرشیا یه ابروشو برد بالا و در گوشم به آرومی گفت:

- خوبه علی رو نمی خواستی!

می دونستم خانواده ی علی خوششون میاد به مرد خانواده برسن. یه لبخند زدم.

- خب شوهرمه.

علی یه نگاه تشکرآمیز کرد و شروع کرد به خوردن. عرشیا رو کرد به علی و گفت:

- خوب تحویلت می گرن!

علی گفت:

- دست پرورده شماس.

چه قدر پررو! حیف اون میوه ها که پوست کندم. کوفتت بشه! عمو امیر رو کرد به علی و گفت:

- شرکتمون یه نماینده می خواد برای لندن. من تو رو انتخاب کردم. می تونی با عسل بری و شرکت رو اونجا اداره کنی. یه سال بیشتر اونجا نیستی. عسلم که زبانش خوبه. چی میگی؟

وقتی گفت لندن یاد سامی افتادم. یه دفعه صدای علی رو شنیدم گفت:

- باشه پدر.

اصلا نظر من رو نپرسیدن. شاممون رو خوردیم و با همه خداحافظی کردیم و راهی خونه شدیم. دلم خیلی گرفته بود. ضبط ماشین رو روشن کردم. آهنگی گذاشتم که انگار حرف دلم بود.

عاشقت بودم

عاشقت موندم 

یادت بمونه این من بـــودم که پـــای عشقمون موندم 

روزا و شب ها 

تنهای تنها 

با یاد چشمات هر شب تا سحــر خاطراتت رو خوندم 

گذشتـــی فرامـــوشم کردی 

ایـن بــار دیگه بر نمــی گردی 

دیوونه رفتی 

تو ای مســـافر 

خدا به همرات با یـــاد تو داغ قصه می مونم 

چشمات رو بستی 

ساده گذشتی 

همین که رفتی شب سایش رو راهی کرد رو سمت خونم 

گذشتـــی فرامـــوشم کردی 

ایـن بــار دیگه بر نمــی گردی 

حرف حســودا دلت رو لرزوند 

بگو بدونم کی چشماتو روی احساس من پوشوند؟ 

کی بود دیوونـــه 

باید بدونــه 

با دل سنگش اون خونه ی مرغـــای عاشق رو سوزوند 

بیا تو راهه 

باد موافق 

دوباره برگرد برگـــرد به این سرزمین، ای گل عاشق! 

کارم تمومـــه 

غم روبرومـــه 

بیا دوباره پرکن هوام رو پر از عطر شقایق 

گذشتـــی فرامـــوشم کردی 

ایـن بــار دیگه بر نمــی گردی 

بگو بدونـــــم 

چی تو رو آزرد 

چیزی نگفتم که بی خبر رفتی و تنهام گذاشتی 

وقتی می رفتـــی 

چیزی نگفتـــی 

نگام نکردی شاید تو از اولش دوستم نداشتی 

باهات می مونه 

این دل عاشق 

هرجا که باشی چشماش به راهــه یکی این ور دنیا 

می ترسم آخر 

تو رو نبینم 

بیای ببینی این دیوونه پر زده تو آسمونا 

گذشتـــی فرامـــوشم کردی 

ایـن بــار دیگه بر نمــی گردی 

عاشقت بودم 

عاشقت موندم 

یادت بمونه این من بـــودم که پـــای عشقمون موندم 

روزا و شب ها 

تنهای تنها 

با یاد چشمات هر شب تا سحــر خاطراتت رو خوندم 

گذشتـــی فرامـــوشم کردی 

ایـن بــار دیگه بر نمــی گردی

(آهنگ عاشقت بودم از باراد)

اشکام دونه دونه می اومد. علی یه نگاه شکاکانه به من انداخت.

- چیه؟ نکنه عاشقی؟

وای یعنی فهمید؟! هول شدم. گفتم:

- چی می گی واسه خودت؟ من برای این گریه می کنم که هیچ کس من رو آدم حساب نمی کنه. اون از ازدواجم که به زور بود، اینم از خارج رفتن.

فکر کنم درستش کردم. البته واقعاً حرف دلم رو زد.

«علیرضا»

دلم به حالش سوخت. گفتم:

- یه سال بیشتر نیست. تا چشم به هم بزنیم برگشتیم. خودت می دونی پدرم جز من کسی رو نداره، من باید کاراش رو انجام بدم.

دیدم هیچی نگفت. رسیدیم خونه، ماشین رو پارک کردم و رفتم داخل خونه. یاد عسل افتادم. این دختر از کجا این رقصا رو یاد گرفته؟! تا جایی که یادمه عرشیا اجازه نفس کشیدن نمی داد. چه پاهای سفید و خوشگلی داشت! حتما می خواسته من رو وسوسه کنه. هِه! نمی دونه رو من این چیزا اثر نمی ذاره. رفتم آب خوردم، دیدم دوباره سرش رو کرده تو موبایل و داره می خنده. خیلی مشکوک می زنه. نکنه با یکی رابطه داره و براش اس ام اس عاشقانه فرستاده؟ خون به مغزم نرسید. رفتم با یه حرکت موبایل رو ازش گرفتم. دیدم یه متنی مثل داستانه. آخ چه قدر ضایع شدم! داد زد:

- این چه کاریه می کنی؟ چرا یهو رم می کنی؟

دنبال راه حل بودم برای این که درستش کنم. گفتم:

- بیا تو اتاق خوشم نمیاد زنم بغلم نباشه. 

آخ چه حرفی زدم! از حرفم خندم گرفته بود؛ ولی قیافم هیچ تغییری نکرده بود. چشاش رو جمع کرد و گفت:

- مگه تا الان چند تا زن داشتی؟!

وای راست می گه! گفتم:

- منظورم دوست دخترامه.

آخ اگه کارد می زدی خونش در نمی اومد! برای این که نخندم، سریع دستش رو گرفتم و بردمش تو اتاق خواب، انداختمش رو تخت و گفتم:

- حالا اینجا بخون. 

رفت اون سمت تخت و نشست. منم سریع لباسم رو درآوردم. می خواستم ببینم چه حرکتی می کنه. وای! بدبخت انگار خون آشام دیده! چشاش گشاد شده بود. خندم گرفت و برای این که بیشتر بترسونمش، به سمتش خم شدم. تقریباً روش بودم. صورتم نزدیک صورتش بود. از ترس داشت سکته می کرد. داشتم نگاش می کردم. دستم رو بلند کردم به سمت دیوار و چراغ رو خاموش کردم. آخ قیافش چه قدر خنده دار شد! با شک بهم نگاه می کرد. گفتم:

- می تونی چراغ خواب رو روشن کنی.

از روش بلند شدم و سمت خودم رفتم و پشتم رو بهش کردم و خوابیدم.

«عسل»

وای دوباره ضایع شدم! بهت نشون می دم. یه دوست دختری نشونت بدم. فکر می کنی ازت خوشم میاد؟ دیگه رمانم رو نخوندم. گرفتم خوابیدم.

صبح ساعت نه از خواب بیدار شدم. یادم اومد امروز جمعه ست. از جام بلند شدم، دیدم علی نیست. رفتم تو آشپزخونه علی رو دیدم که داره کله پاچه می خوره. اَه! متنفرم! بوش که بهم می خوره حالت تهوع می گیرم! گفت:

- بفرما کله پاچه. 

آخ کی من اون صورت قشنگش رو با دیوار یکی کنم؟! می دونه من بدم میاد. گفت:

- آخ ببخشید هانی! یادم نبود دوست نداری.

هه هه! خندیدم بی مزه! از خیر صبحانه خوردن گذشتم و رفتم سمت پذیرایی. صدا زد.

- کره و پنیر هستش بیا بخور.

گفتم:

- اشتهام کور شد. خواهشا سمت من نیا. بوی کله پاچه میدی.

دیدم با یه پوزخند اومد بغلم نشست. آخ سوتی دادم! صورتش رو آورد سمتم و با لحن مسخره ای گفت:

- عزیزم نمی خوای شوهرت رو بوس کنی؟

حجم معده ام اومد بالا. سریع دستم رو جلوی دهنم گذاشتم و دویدم سمت دستشویی و بالا آوردم. صدای خندش رو شنیدم که گفت:

- یادت باشه ضعفت رو جلوی کسی نگی.

دوباره خندید. زهرمار! منم باید بفهمم چه ضعفی داره. یهو یه فکری زد به سرم. یه لیوان آب برداشتم چند تا قند ریختم توش و همش زدم. جلوی تلویزیون بود، داشت شو می دید. حواسش به من نبود. از بالای سرش لیوان رو خالی کردم روش. سریع بلند شد و گفت:

- موجی برای چی این کارو کردی؟!

گفتم:

- هانی حالا شیرین شدی.

وای صورتش جم شد! ولی یهو صورتش عادی شد. گفت:

- تو که می خواستی من رو لیس بزنی خوب زودتر می گفتی.

من رو میگی؟ از سرم داشت بخار در می اومد! زد زیر خنده. گفتم:

- مگه تو بستنی ای که لیست بزنم؟! تو بیشتر شبیه زهرماری باید تفت کرد.

با این حرفم نیشش بسته شد. گفت:

- دیدم تو خونه فشم تفم می کردی!

و رفت سمت حمام. خدایا تا کی باید به روم بیاره؟ اصلا خوب کردم! یه احساسه دیگه! گوشیم زنگ خورد. دیدم اسم هدیه افتاده. جواب دادم:

- بله؟

گفت:

- به به! سلام عروس خانوم بد موقع مزاحمت نشدم؟

همینجوری گوشی دستم بود نشستم جلو تلویزیون. گفتم:

- نه عزیزم، این حرفا چیه؟!

هدیه با طعنه گفت:

- عسل جان تو که ازش متنفر بودی! چی شد یهویی زنش شدی؟!

منم تمام قضیه رو تعریف کردم. البته با فاکتور از کاری که علیرضا تو خونه فشم باهام کرد. هدیه گفت:

- الهی بمیرم برات! ولی خودمونیم بد تیکه ای هم گیرت نیومده دختر. از خداتم باشه. الان دخترا دوست داشتن به جای تو بودن. والا اون پسری که اون روز من دیدم اگه من بودم تا حالا ازش حامله بودم.

گفتم:

- دختر تو چقدر بی حیایی!

همون لحظه شو hiro انریکه رو گذاشت. گفتم:

- وای عشقم!

هدیه گفت:

- علی اومد؟ 

گفتم:

- نه بابا اون رو نمی گم! ایش! انریکو رو می گم.

با شوخی گفتم:

- یکی از آرزوهام اینه که بغلش ... 

یه دفعه علی رو بالای سرم دیدم. 

اخماش رو کرده بود تو هم. منم هول شدم. بلند شدم و به هدیه گفتم:

- بعدا زنگ می زنم.

صورتش رو طلبکارانه آورد جلو.

- گفتی چی؟ باهاش چی؟

خدای من حالا چی بگم؟ آب دهنم رو به زور قورت دادم و فکر کردم چی بگم؟ آهان! گفتم: 

-بغلش عکس بندازم.

یه نگاهی بهم کرد یعنی خودتی. رفت سمت آشپزخونه و گفت:

- چی می خوری؟ 

من هنوز تو شوک بودم. گفتم :

- هان؟ 

علی گفت:

- گفتم چی می خوری؟

- جوجه با دلستر لیمویی می خورم. 

زنگ زد به رستوران تا غذا بیارن.

امروز، وقتی کلاسم تعطیل شد، حوصله نداشتم برم خونه ناهار درست کنم؛ گفتم برم یه رستوران یه غذایی بخورم. بعد با خودم گفتم: « بذار اول به علی زنگ بزنم، نگه کجا رفتی؟ حوصلش رو ندارم. » زنگ زدم به علی.

- الو سلام، من می خواستم برم رستوران غذا بخورم. حوصله غذا درست کردن رو ندارم. 

علی گفت:

- کجایی؟

گفتم:

- نزدیک دانشگاه.

گفت:

- صبر کن میام دنبالت با هم می ریم رستوران.

اَه این پسره ول کن ما نیست! می خواستم یه ناهار بخورم امروز. امروز موهام رو کج گذاشته بودم و آرایشم بیشتر بود نسبت به روزای دیگه. مانتوم هم نسبتا کوتاه بود. این پسرا هم هی تیکه می ندازن. آخه این همه خوشگل! چرا به من گیر می دن؟ خدا کنه وقتی علی می رسه گیر ندن فکر کنه تقصیر منه. آخه همیشه این موقع ها عرشیا می گفت:

- حتما یه کاری کردی!

با خودم گفتم: « خب عسل تو هم خوشگلی! بهت گیر میدن. »

دیدم داره میاد سمتم. چه قدی داره! در برابرش اعتماد نفسم پایین میاد. سلام کرد و رفتیم تو رستوران.

توی رستوران همه، البته بیشتر دخترا بودن که به ما نگاه می کردن. رفتیم نشستیم پشت میز من سفارش مرغ سوخاری دادم. علی هم استیک گوشت سفارش داد.

داشتم غذام رو می خوردم که دیدم یه پسره داره بهم نگاه می کنه و بهم یه چشمک زد. عوضی! چه دوره زمونه ای شده! می بینه با یه مرد نشستم، باز پررو بازی درمیاره. از ترس علی سرم رو بالا نیاوردم که نگاهم به پسره نیفته.

حرفی بینمون گفته نشد. فقط غذامون رو خوردیم. علی که رفت غذا رو حساب کنه. پسره اومد سر میزم. هول شدم. سریع برگشتم ببینم علی کجاست، که دیدم پشتش به ما هست. یه کارت داد و گفت: 

- خوشحال می شم زنگ بزنی.

منم از ترس علی با اخم سریع کارت رو گرفتم تا پسره بره. کارت رو گذاشتم تو جیب مانتوم. دیدم علی داره سمت میز میاد. سریع بلند شدم و گفتم:

- بریم.

گفت:

- بریم.

از در خارج شدیم. رفتیم سمت پارکینگ. به ماشین که رسیدیم یه دفعه منو هل داد چسبوند به ماشین. دست کرد تو جیب مانتوم کارت رو درآورد.

وای! خاک بر سرم حالا چه کار کنم؟ خوشبختانه کسی تو پارکینگ نبود. کارت رو نگاه کرد با یه نگاهی که روحم رو تا یه متر اونورتر برد. بیشتر من رو فشار داد. داشتم له می شدم. صداش رو بلند کرد و گفت:

- این چیه؟ فکر می کردی نمی فهمم؟ هان؟

گفتم:

- به خدا ...

که یه دفعه یه سیلی زد به صورتم. گفت:

- سوار شو تا حالیت کنم.

گریه ام گرفته بود. داشتم سکته می کردم. سوار ماشین شدم. ماشین رو روشن کرد. با سرعت می روند. داد زد.

- فکر می کنی من ببوام؟ نمی فهمم؟

مچاله شده بودم سمت در ماشین. داد زد.

- دِ حرف بزن!

وقتی دید من چیزی نمی گم یه مشت زد به بازوم. بازوم له شد. از شدت درد صورتم رو جمع کردم. گفت:

- حرف بزن! چیه ساکت شدی؟ 

با دست چند مرتبه زد به پاش.

- ببین من چه کارت بکنم!

گفتم:

- به خدا اشتباه می کنی! 

گفت:

- خفه شو! حرف نزن دختر آشغال خراب!

انقدر تند می رفت تمام غذایی خورده بودم از توی معدم اومده بود تو دهنم. وقتی رسیدیم به خونه سریع پیاده شدم. حالم به هم خورد. دستم رو گرفت و با خودش کشید تو خونه و پرتم کرد رو زمین در رو بست. آروم آروم می اومد جلو. من به عقب می رفتم. گفتم:

- غلط کردم. از ترس تو سریع کارت رو گرفتم تا دعوا نشه. به خدا کاری نکردم! 

همه این حرفا رو با گریه می گفتم. انگشت اشارش رو آورد بالا. با اون نگاه گیرا و ترسناکش گفت:

- به ولای علی فقط، فقط یک بار دیگه تکرار بشه خونت رو می ریزم.

رفت سمت در، برگشت، یه نگاه کرد و در رو محکم بست. از صدای محکم در یک متر اونورتر پریدم. گریه کردم که چه قدر من بدبختم. بلند شدم دست کثیفم رو شستم و به صورتم آب زدم. توی آینه نگاه کردم. خیلی زرنگ بود! از کجا فهمید؟!

«علیرضا»

با عصبانیت از در رفتم بیرون. دختره ی عوضی با چه رویی شماره اش رو گرفت؟! تا حالا دوست دخترام این کارو باهام نکرده بودن، حالا این که به اسمه زنمه! وای وقتی از آینه میز صندوق رستوران دیدم شماره پسره رو گرفت، دوست داشتم هم پسره رو و هم عسل رو بکشم. ولی دیدم اگه کسی بفهمه آبروم می ره. آخه چقدر پرروست این دختر! گفتم حالا نشونت می دم. یه کاری می کنم بدون من آب هم نخوری. سریع گوشیم رو درآوردم. زنگ زدم به عسل. گوشی رو برداشت و با صدایی که توش ترس بود،گفت:

- ب ... بله؟

منم خیلی جدی گفتم:

- امشب خودت رو آماده کن برو حموم. دوست دارم خوشبو باشی، فهمیدی؟

با صدای بریده بریده گفت:

- یعنی چی؟

یه پوزخند زدم. چقدر خنگ بود این دختر! گفتم:

- می خوام نیازم رو برطرف کنم و تو وظیفت رو انجام بدی. حالا فهمیدی؟

گفت:

- باشه.

نذاشتم حرفی بزنه. سریع گوشی رو قطع کردم. دنده ماشین رو با حرص جابجا کردم. با خودم گفتم بذار بهت می گم. با بد کسی در افتادی! می دونم زن ها با ارتباط وابسته می شن. اینم تازه دفعه اولشه دیگه بدتر!

«عسل»

وای خدایا چه کار کنم؟! چرا این جوری کرد؟ نکنه اذیتم کنه؟ دارم دیوونه می شم! از ترسم رفتم حموم و موهام رو سشوار کشیدم و آرایش کردم. یه لباس کوتاه قرمز پوشیدم. انگاری خودم هم دوست داشتم. ادکلن هالویینم رو رو خودم خالی کردم. می خواستم از اونایی که تا حالا با هاشون بوده بهتر باشم. حس حسادتم زده بود بیرون. ساعت نه بود که علی اومد. من نشسته بودم تلوزیون نگاه می کردم. سریع بلند شدم و سلام دادم. چی کار کنم؟ از بچگی عادت کرده بودم، قبلا پدرم و برادرم بودند. همیشه ترس تو دلم بود. یه نگاه جدی به من کرد گفت:

- تا می رم یه دوش بگیرم یه شربت خنک درست کن و بیار تو اتاق خواب.

باشه ای گفتم و رفتم تو آشپزخونه، استرس گرفته بودم. ترسم داشتم. درسته قبلا با سامی بودم. ولی رابطمون محدود بود. خاک تو سرت عسل! دوباره یادش افتادی. تو می خوای با شوهرت رابطه برقرار کنی اما تو فکرت یه مرد دیگه ست! خدایا چی کار کنم؟ من رو ببخش!

رفتم تو اتاق شربت رو گذاشتم رو میز تمام بدنم یخ بود. بالاخره از حموم اومد بیرون. حولش رو دورش پیچیده بود. چه بدنی داشت! 

اومد جلوم. من سرم رو آوردم پایین با دستش چونم بالا آورد. تو چشام نگاه می کرد. بعد نگاهش رو برد پایین تر سمت لبام. با انگشت شصتش لبام رو لمس کرد. وای نکنه مثل اون دفعه مسخرم کنه! نه عسل! فکر نکنم. که یه دفعه من رو هل داد سمت دیوار و لبام رو بوسید. منم همراهیش کردم. در گوشم گفت:

- لبات مزه خوبی میده. 

من رو انداخت رو تخت. منم بی جنبه! از خود بیخود شدم و من رو به دنیای زنانگی وارد کرد. 

یه حس خوب داشتم، حس آرامش. علی خیلی خوب با من رفتار کرد. رفتم حمام دوش گرفتم. همش یاد صحنه های چند دقیقه پیش می افتادم و از حسش بدنم مور مور می شد. 

از حمام اومدم بیرون. داشتم موهام رو با حوله خشک می کردم. علی گفت:

- تپلی شام نداریم؟

با این حرفش یاد سامی افتادم. خدایا کی تموم می شه؟! چه اشتباهی کردم! می دونم تاوان اشتباهم رو می دم. گفت: 

- عسل با توام؟

«علیرضا»

به سقف خیره شده بودم. به رابطمون فکر می کردم. لبخند زدم. بعد از رابطمون، بهش حس تنفر نداشتم. برعکس، دوست داشتم بغلش کنم! چون بعد از رابطه با دوست دخترام، ازشون متنفر می شدم. شاید به خاطر این که می دونم دست نخورده بود. یا اون ترس تو نگاش. وای لباش دیوونه کننده بود!

حس خیلی خوبی داشتم! حس آرامش! مالکیت! حس اطمینان! فکر کنم ازش خوشم اومده، یا دوسش داشتم. نمی دونم چه حسی بود؛ ولی دوست داشتم دوباره رابطه بر قرار کنم. چقدر با احساس بود، گرم بود، مثل آتیش.

امروز که تو شرکت بودم، بابا گفت:

- یه هفته دیگه پرواز دارید.

باید به عسل بگم.گرسنم شده بود. بعد از این همه فعالیت، خب معلومه! عسل از حمام اومد بیرون. داشت موهاش رو با حوله خشک می کرد. گفتم: 

- تپلی شام نداریم؟

که دیدم اخماش رو جمع کرد و رفت تو فکر. اینم همش که می ره تو فکر. دوباره صداش کردم.

- عسل؟

گفت:

- من فقط دو کیلو اضافه وزن دارم. تو اون دوست دخترای نی قلیونت رو دیدی، به من می گی تپل. دیگه من رو این جوری صدا نکن.

دیدم راست می گه! ولی وقتی عصبی می شد خیلی خوردنی می شد!

«عسل»

شب رو تا صبح بیدار بودم. برای این که علی گفت هفته دیگه پرواز داریم؛ از الان احساس ترس و غربت می کردم.

یک هفته زود گذشت و من هر روز بیشتر از علی خوشم می اومد. دیگه ازش متنفر نبودم! دیگه با هم دعوا نمی کردیم. رابطمون باهم خوب شده بود. علی اخلاقش با اون چیزی که فکر می کردم فرق داشت. دیگه اون علی مغرور و ازخودراضی رو نمی دیدم. خیلی با احساس و هات بود. با اون احساس آرامش می کردم. اگه عذاب وجدانم رو فاکتور بگیرم.

توی فرودگاه مامانم و بابام رو بغل کردم و بوسیدمشون. عرشیا هم بغلم کرد در گوشم گفت: 

- مواظب خودت باش!

خندیدم و با دست به علی اشاره کردم.

- وقتی علی هست نگران نباش. 

با عمو امیر و نرگس خانم هم خداحافظی کردم. تو هواپیما بودیم من سرم رو روی شونه علی گذاشتم. دوست داشتم احساس علی رو نسبت به خودم بدونم. گفتم:

- علی احساست نسبت به من چیه؟

با اون چشمای گیرا یه نگاهی کرد به من و گفت:

- این که می دونم مال منی و فکرت همش مال منه، این که وقتی زنم شدی بکر بودی، بهم احساس آرامش می دی!

من رفتم تو فکر. عذاب وجدانم دو برابر شد. علی فکر می کنه من بکر بودم. نمی دونه با صمیمی ترین دوستش بودم. تو چشام اشک جمع شده بود. از خودم بدم اومده بود. من بهش دروغ گفتم. دوست داشتم خودم رو از این بالا پرت کنم پایین.

بلاخره رسیدیم لندن. من یه تونیک پوشیده بودم و سرم لخت بود. علی گفته بود عیبی نداره. وای اگه عرشیا من رو ببینه، پوست از سرم می کَنه!

رفتیم خونه ای که قرار بود زندگی کنیم. از خونمون تو ایران، کوچک تر بود؛ ولی قشنگ بود. وقتی داشتم به خونه نگاه می کردم، علی از پشت من رو بغل کرد. در گوشم با صدای آرومی گفت:

- نظرت چیه در مورد خونه؟

وای دوباره من شل شدم! نمی دونستم چیکار کنم. با خودم گفتم: « الان جوابتو می دم. »

برگشتم به سمتش. به کمک پنجه هام قدم رو بلند کردم. با یه نگاه گیرا در گوشش زمزمه کردم: 

- خوبه، مخصوصاً اتاق خوابش. 

سرش رو بلند کرد. یه نگاه با اون چشمای گیراش کرد. یکی از ابروهاش رو داد بالا.

- آهان! پس اتاق خوابو پسندیدی! نمی خوای با هم بریم دوباره نگاش کنیم؟ 

و لباش رو گذاشت رو لبام و همون جور که لب می گرفتیم قدم قدم می رفتیم. به سمت اتاق خواب. به اتاق خواب که رسیدیم من رو انداخت رو تخت و لباسش رو در آورد و من یه لبخند زدم. خم شد روم. از هم دیگه لذت بردیم.

یک ماه گذشت و رابطه ی من و علی بیشتر شده بود. روزی سه، چهار بار بهم زنگ می زدیم و حرفای عاشقونه می زدیم. کلا بهم وابسته شده بودیم.

یه روز علی اومد خونه، من رو بوسید و گفت:

- عسلم، فردا به یه مهمونی دعوت شدیم. بیا بریم لباس بخریم.

منم خوشحال شدم و رفتم زود حاضر شدم که بریم خرید.

****

«علیرضا»

توی این یک ماه عاشق عسل شدم. به خودم گفتم: « اومدی وابسته کنی، وابسته شدی! » 

امروز از طرف یکی از شرکت های ایرونی به مهمونی دعوت شدم، اونم با عسل. خوبه؛ عسلم روحیش شاد میشه. با هم رفتیم خرید. شام هم رفتیم رستوران. از اون ماجرای رستوران دیگه بیرون نرفته بودیم. غذا رو سفارش دادم و گفتم:

- فکر کنم دو ماهیه بیرون غذا نخوردیم. 

عسل به من نگاه کرد، گفت:

- راستش اون روز به خاطر ترسم اون کارو کردم. می خواستم کارت رو پاره کنم. آخه وقتی پسری بهم گیر می داد عرشیا می گفت: « تو کرم ریختی. » 

با دستم اشاره کردم که دیگه بسه. دوست نداشتم با فکرش شبم رو خراب کنم. 

«عسل»

موهام رو پوش دادم و فرقم رو کج کردم. پیراهن کوتاه مشکیم رو با ساپورت زخیم پوشیدم و آرایش خلیجی کردم. رژ لب کالباسیم رو مالیدم به لبای گوشتیم. کارم که تموم شد، برگشتم دیدم علی با کت و شلوار مشکی پشتم ایستاده. وای! چقدر بهش می اومد. رفتم بوسش کردم.

- امشب که دل تمام دخترا رو می لرزونی عزیزم!

گفت:

- همون که دل زنم رو لرزوندم بسه. چون فقط چشمام تو رو می بینه.

با یه اخم الکی گفت:

- شما هم پیش من می شینی. از پیشم جم نمی خوری. دوست ندارم کسی بهت نگات کنه.

خندیدم و گفتم:

- بریم من حاضرم. 

داشتم می رفتم که دستم رو گرفت و گفت:

آ، آ! همین جوری می خوای بری؟

گفتم:

- پس چه جوری برم؟

گفت:

- پس بوس من چی؟

خندیدم و دستام رو حلقه کردم دور گردنش و بوسیدمش. 

داخل سالن مهمونی شدیم. یه عده وسط بودن. یه عده هم نشستته بودن. چقدر دلم می خواست برم وسط برقصم! داشتیم می رفتیم بشینیم که یه نفر با صدای آشنا گفت:

- علی! خودتی؟! 

برگشتیم ببینیم کیه که خشکم زد! اونم خشکش زد. انگار دنیا ایستاد. فشارم پایین افتاد. این اینجا چه کار می کنه؟

با صدای علی به خودمون اومدیم.

- به! چطوری سامی؟

خنده الکی کرد و گفت:

- خوبم.

یه نیم نگاهی بهم کرد و گفت:

- عرشیا هم اومده؟

علی گفت:

- نه، مگه نمی دونستی من با عسل ازدواج کردم؟

سریع خودش رو جمع کردگفت:

- اِ؟! مبارک باشه! تو که اهل زن گرفتن نبودی!

علی دسش رو برد سمت کمرم و به خودش نزدیک کرد و گفت:

- حالا عشقم رو پیدا کردم.

وای داشتم می مردم! پاهام سست شده بود. دوست داشتم بشینم. سریع گفتم:

- علی جان من پام خسته شد، برم بشینم.

دیدم یکی داره سامی رو صدا می کنه. یه دختر لاغر قد بلند، چهرش هم زیبا البته با آرایش بود. با چشای آبیش اشاره کرد و گفت:

- سامی جان معرفی نمی کنی؟ 

سامی رو کرد به ما گفت:

- علیرضا یکی از بهترین دوستام که مثل برادرمه.

و رو کرد به من و با یه نگاه معنی دار گفت: 

- ایشون هم همسرش عسل خانم.

یعنی بخاطر این دختر من رو ول کرد؟ هه! دارم حسودی می کنم. نه، من نباید دیگه فکر کنم. همه ی فکرم مال علیه. دیگه نمی تونستم بایستم. گفتم:

- ببخشید من پام درد گرفته می رم می شینم.

رفتم نشستم. علی هم بعد از چند دقیقه بغلم نشست. به خاطر اینکه علی بویی از قیافم و رفتارم نبره، بهش چسبیدم و با حالت لوس گفتم:

- علی؟

علی بهم نگاه کرد.

- جان علی؟

لبام رو جمع کردم. گفت: 

- لبات رو اونجوری نکن، می خورمشون.

گفتم:

- میشه بریم برقصیم؟

گفت:

- باشه بریم.

یه آهنگ رقصیدیم؛ ولی هنوز ترس تو وجودم بود که دیدم سامی با اون دوست دخترش میاد سمت میز ما. خدایا امشب رو به خیر کن!

دختر پررو بزنم چشاش رو در بیارم! با اون چشاش داره علیم رو می خوره!

سامی گفت:

- چه خبر؟ عرشیا خوبه؟

علی هم گفت:

- خوبه.

از ترس دستشوییم گرفته بود. موبایل سامی زنگ خورد و رفت سمت بیرون صحبت کنه. این دختره هم مخ علی رو کار گرفته بود. دیگه نمی تونستم تحمل کنم. به علی گفتم:

- دستشویی کجاست؟

دختره سمت بیرون رو نشون داد. سریع بلند شدم رفتم دستشویی. آخیش راحت شدم! ولی هنوز می ترسیدم. از دستشویی اومدم بیرون، سامی رو دیدم. شونه هام گرفت من رو زد به دیوار. با عصبانیت گفت:

- برای چی؟

با چشای گشاد شده داشتم نگاش می کردم. وای خدای من! الان علی من رو ببینه چی کار کنم؟ گفتم:

- توروخدا سامی! الان علی میاد.

داد زد گفت:

- جواب سوالم رو بده.

گریه ام در اومده بود، گفتم:

- چون ازت متنفرم. 

زد تو صورتم و دوتا فحش آبدار بهم داد. برام اصلا مهم نبود چی می گه، فقط می خواستم علی چیزی نبینه. با تمام قدرتم هلش دادم و فرار کردم. به میزمون که رسیدم دیدم علی با دختره صحبت می کنه. یه نفس راحت کشیدم. رفتم به طرفشون. علی من رو دید و گفت:

- چی شده عسل؟ چرا رنگ و روت سفیده؟

سریع خودم رو جمع کردم گفتم:

- حالم به هم خورد. معدم درد می کرد.

یه نگاه مشکوکانه به من کرد. گفت:

- حالا بهتری؟

گفتم:

- آره.

دیدم سامی هم اومد. دختره گفت:

- کجا بودی سامی جون؟

یه نگاه به من کرد. گفت:

- با یکی از بچه های شرکت حرف می زدم.

آهنگ لایت زده شد و من برای فرار از نگاه های سامی گفتم:

- علی جان بریم برقصیم؟

باشه ای گفت و رفتیم وسط. سامی هم با اون دختره اومد وسط. خودم رو چسبوندم به علی و بوش کردم. احساس امنیت کردم. یه دفعه علی مچ دستم رو فشار داد و گفت:

- چرا به من دروغ می گی؟ صورتت چی شده؟ فکر می کنی من باور کردم بالا آوردی؟

وای خدا چی بگم؟! مجبور شدم دروغ بگم. گفتم:

- داشتم می اومدم یه مرد می خواستش دست درازی کنه، وقتی صورتش رو چنگ زدم زد تو صورتم.

فشار مچم رو بیشتر کرد.

- چرا به من نگفتی؟ 

از درد گریه ام گرفته بود. صورتش قرمز شده بود. عصبانیت تو صورتش موج می زد. یه دستم رو ول کرد و با دست دیگه من رو کشید سمت میزمون و گفت:

- کیفت رو بردار بریم. 

خدایا امشب رو خودت به خیر بگذرون! سامی علی رو صدا کرد.

- کجا داداش؟

علی هم گفت:

- عسل حالش خوب نیست؛ می ریم خونه. 

سامی گفت:

- پس این کارتمه. بهم زنگ بزن یه روز دیگه هم دیگه رو ببینیم.

علی کارت رو گرفت و گفت:

- بهت زنگ می زنم.

توی ماشین که نشستیم، علی از عصبانیت منفجر شد. 

«علیرضا»

داشتم می ترکیدم. با عصبانیت داد زدم.

- برای چی به من نگفتی؟ هان؟ اون آشغال بهت دست زد؟

ترسیده بود؛ هیچی نگفت. داد زدم.

- بهت دست زد؟

با صدایی که از ته چاه می اومد گفت:

- نه. فقط زد تو صورتم.

با سرعت زیاد می روندم و فحش می دادم. کدوم بی وجودی به زن من دست زده؟ اونم زدتش! رسیدیم خونه پیاده شدیم رفتیم تو خونه. گفتم:

- از این به بعد حق نداری تنهایی بری بیرون.

می دونستم تقصیر اون نیست؛ ولی باید خودم رو خالی می کردم. داشت گریه می کرد. یه جوری شدم. پشیمون شدم از این که سرش داد زدم. بغلش کردم و گفتم:

- حالا گریه نکن. می دونی من طاقت گریه ی تو رو ندارم.

با چشمای خیسش بهم نگاه کرد گفت:

- علی دوست دارم!

صبح با سردرد بلند شدم. دیدم عسل مثل بچه ها خوابیده. دیشب انقدر گریه کرده بود چشاش پف داشت. یه قرص سر درد برداشتم و خوردم. یادم باشه به سامی زنگ بزنم. دیشب که نشد زیاد حرف بزنیم. وای چه عشوه هایی می اومد اون دوست دخترش! هیکلش مثل پلنگ صورتی بود. مخ ما رو خورد انقدر حرف زد! لباسام رو پوشیدم، عسل رو یواش بوسیدم که بیدار نشه. رفتم شرکت تا ساعت دو سرم شلوغ بود. کارم که تموم شد زنگ زدم به سامی. 

علیرضا: الو سلام سامی.

سامیار: سلام علی جان. خوبی؟

علیرضا: آره داداش خوبم. زنگ زدم معذرت خواهی کنم بابت دیشب. آخه عسل حالش خوب نبود.

سامیار: اِی وای چرا؟!

علیرضا: نمی دونم بعداز ظهری چی خورده بود که مسموم شده بود. زنگ زدم فردا شب بیایی خونمون، خیلی وقته ندیدمت، دلم برات تنگ شده! 

سامیار: منم دلم برات تنگ شده بود. آخه حال عسل خانم خوب نیست. بذار برای یه شب دیگه. 

علیرضا: گفتم یه مسمومیت بوده. الانم حالش خوبه. خوشحال می شم فردا شب ببینمت.

سامیار: باشه داداش پس تا فردا شب. راستی آدرس خونت رو اس کن.

خداحافظی کردم و آدرس رو براش اس ام اس کردم.

«عسل»

از صبح تا حالا توی فکرم که چی کار کنم. ترس این که سامی مثل کار دیشبش دوباره انجام بده، دیوونم می کرد. شب که علی اومد رفتم به استقبالش. گفتم:

- سلام عزیزم، خسته نباشی!

گفت:

- سلامت باشی عسلم. 

و بوسم کرد و رفت دستاش رو بشوره. گفتم:

- چه خبر؟

گفت:

- سلامتی، فردا شب مهمون داریم.

دلم هری ریخت پایین « نکنه سامی باشه؟! » 

گفتم:

- مهمون؟

گفت:

- آره. سامی رو دعوت کردم.

عصبی شدم و با لحن عصبی گفتم:

- چرا بدون مشورت من مهمون دعوت می کنی؟

علی گفت:

- این چه طرز حرف زدنه؟ دوستم بود. می خواستم هم بخاطر دیشب و هم این که دلم براش تنگ شده بود دعوتش کنم.

چشماش رو کوچیک کرد.

- چرا از سامی بدت میاد؟

منم به خاطر اینکه تابلو نشم گفتم: 

- از دوست دخترش خوشم نمیاد! هی برات عشوه می ریزه.

خندید گفت:

- حسودیت میشه، آره؟

منم گفتم:

- چرا نشه؟ تو شوهرمی و از اون مهم تر عشقمی. تو خودت خوشت میاد یه مرد بهم نخ بده؟

گفت:

- غلط کرده. دندوناش رو تو دهنش خرد می کنم. حتی فکرش هم دیوونم می کنه.

ای خدا! چرا هر جا می رم از دست این غیرتی ها راحت نمی شم؟ حتی مثالم نمیشه زد. می گه فکرش دیوونش می کنه. وای از اون روزی که بفهمه من با سامی بودم! تازه بوسیدمش! دیگه مغزم هنگ کرده بود. دیگه نمی دونستم چیکار کنم.

شب تا صبح بیدار بودم که فردا شب علی چیزی نفهمه و سامی هم اذیتم نکنه. دم دمای صبح خوابم برد. تا بعد از ظهر تمام کارا رو کردم. پوشیده ترین لباسام رو پوشیدم که سامی چشم چرونی نکنه. پریشب داشت با نگاهش من رو می خورد. نمی دونم چه جوری دوسش داشتم! انگار کور بودم. آرایش ملایمی کردم. رفتم توی پذیرایی. علی هم اومد. استرس بدی گرفته بودم. 

بالاخره سامی با دوست دخترش که تازه فهمیدم اسمش عاطفه ست اومدن. سریع رفتم تو آشپزخونه مشغول سالاد درست کردن شدم. علی با اخم اومد.

- تو چرا همش تو آشپزخونه ای؟ بیا پیش مهمونا. زشته!

ناچاراً رفتم تو پذیرایی نشستم. دیدم عاطفه با یه لبخند مسخره به من می گه:

- به زحمت افتادید.

منم گفتم:

- خواهش می کنم. تا باشه از این زحمتا.

علی برگشت به من گفت:

- عسل جان سامی رو ببر تو اتاق کارم تا کامپیوترمون رو درست کنه. بگو کجاش اِرور می ده.

ای خدا حالا چه کار کنم؟! گفتم:

- حالا آقا سامیار مهمونی اومدن، زشته! فردا خودم می برم درستش می کنم.

سامی گفت:

- این چه حرفیه برای همه کار انجام می دم، برای بهترین دوستم انجام ندم!

مجبور شدم بلند بشم و سامی رو ببرم تو اتاق. داخل اتاق شدیم پشت صندلی کامپیوتر نشست و من تقریبا یه متر فاصله داشتم. گفت:

- دوست نداری که من عصبانی بشم؟

منم از ترس رفتم جلو.

سامی گفت:

- شماره موبایلت رو بده.

گفتم:

- می خوای چیکار؟ می دونی اگه علی بفهمه هر دومون رو می کشه؟

یه نگاه خشمگین کرد گفت:

- می گم شمارت رو بده!

منم شمارم رو دادم. گفت:

- منتظرم باش. تماس می گیرم.

یه دفعه صدای علی اومد.

- عسل درست شد؟

دیدم اومد تو اتاق گفت:

- سامی چی کار کردی؟

وای اگه فهمیده باشه چی؟! به خودم گفتم اگه بفهمه هم من و هم سامی الان زنده نیستیم. میز شام رو آماده کردم و مهمونا رو صدا زدم.

بلاخره مهمونی مسخره و پر از نگاه های سامی تموم شد. مهمون ها که رفتن، رفتم تو اتاقمون و لباسام رو درآوردم. آخیش! از بس لباسای باز و راحت تو خونه پوشیده بودم دیگه نمی تونستم این لباسا رو بپوشم. یه لحظه احساس کردم یکی پشتمه. برگشتم و هی بلندی کشیدم. دستم رو گذاشتم رو قلبم. گفتم:

- علی ترسوندیم!

علی یه تای ابروشو داد بالا و گفت:

- آدم مگه از شوهرشم می ترسه؟

بغلم کرد و گفت:

- دستت درد نکنه عسلم. امشب خسته شدی.

منم برای این که تمام استرسام رو جبران کنم خندیدم. 

- تو که می دونی چطوری از من تشکر کنی. 

با دستاش رو بدنم بالا و پایین می رفت. گفت:

- من که دوست دارم همش ازت تشکر کنم. 

دوتا بازوم رو گرفت. خیلی آروم من رو رو تخت خوابوند و خودش روم خم شد.

«علیرضا»

خم شدم روش و با دستم موهای حالت دارش رو از روی صورتش کنار زدم و به چشای قشنگ و خوش حالتش نگاه کردم. گفتم:

- نمی دونم تو چی داری که وقتی که می بینمت من از خود بیخود می شم! کاشکی زودتر پیدات کرده بودم. تو وجودت یه آرامشیه که تو وجود هیچ زنی پیدا نکردم. تو من رو کامل می کنی.

چشمام خمار شده بود. فقط دوست داشتم لمسش کنم. اونم تو حس رفته بود. گردن سفیدش رو بو کردم دیوونه کننده بود و بوسیدم و دوباره با هم یکی شدیم و مال من شد.

«عسل»

صبح بلند شدم تا ظرف های دیشب رو بشورم. آخه مگه علی گذاشت بشورم! داشتم ظرف ها رو آب می کشیدم که موبایلم زنگ خورد. گوشیم رو برداشتم دیدم شماره ناشناسه. فکرم رفت به سامی. دکمه OK رو زدم و تماس برقرار شد.

- الو سلام خانم خانما! احوال شما؟

من سکوت کردم.

گفت:

- چی شده عزیزم؟ چرا ساکتی؟

یه دفعه گفتم:

- سامی تو رو خدا تمومش کن. به خدا شبا خواب ندارم. خواهش می کنم.

صدای بوق پشت خطی اومد. دیدم شماره علی هست. سریع گفتم:

- سامی من باید قطع کنم. علی پشت خطه.

بدون خداحافظی دکمه قطع رو زدم. هول شده بودم نمی دونستم به علی چی بگم. دوباره موبایلم زنگ خورد سریع دکمه رو زدم. گفتم:

- بله؟

- سلام. با کی داشتی صحبت می کردی؟

گفتم:

- داشتم با هدیه، دوستم، صحبت می کردم.

صدای زنی اومد. گفت:

- سلام آقای سامانی.

علی گفت:

- عسل جان من کار دارم بعدا زنگ می زنم.

منم از خدا خواسته گفتم:

- باشه عزیزم.

یه نفس عمیق کشیدم. دیگه نمی دونم چی کار کنم. خدا جون خودت کمکم کن!

«علیرضا»

صبح بلند شدم برم سرکار. داشتم کتم رو تنم می کردم که دکمش افتاد. اَه! حالا موقع افتادنه؟ به عسل یه نگاهی کردم. دیدم تو خواب عمیقیه. پتو از روش کنار رفته بود و بدن لخت خوشگلش معلوم بود. پتو رو کشیدم روش و یواش بوسش کردم. دنبال نخ و سوزن می گشتم که پیدا نکردم. گفتم شاید تو کشوی عسل باشه. کشو رو که باز کردم، همین جور دنبال نخ و سوزن می گشتم که چشمم خورد به یه گوشواره که برام آشنا بود. برداشتم و فکر کردم « من اینو کجا دیدمش؟! » یه دفعه یادم افتاد که اون روز توی خونه ی سامی رفتم برای این که عابر بانکم رو بگیرم، همین گوشواره رو دیدم. خون به مغزم نمی رسید. نه! من اشتباه می کنم! اون نیست. به خودم گفتم: « انگار فقط عسل از این مدل گوشواره داره! » 

دستم رو کشیدم به سرم. داغ کرده بودم. بیخیال دوختن دکمه شدم. سریع یه کت و شلوار دیگه ای پوشیدم و رفتم بیرون.

از خونه تا شرکت تو فکر بودم. نه، نه! دوست ندارم فکر کنم. نه! شک نه! شک مثل آفته. تو وجودت بیفته خونه خرابت می کنه. ولی نمی تونستم. رفتارای سامی رو یادم میاد. یواشکی صحبت کردن با گوشی. نه،نه! اشتباهه. اصلا عسل جای نفس کشیدن نداشت. توی دلم آشوب بود. با مشت زدم به فرمون ماشین. نه، نه! نمی خوام فکر کنم.

تا شب این فکر مثل خوره افتاده بود تو جونم. باید از یه چیزایی مطمئن می شدم. رفتم تو خونه دیدم عسل با لبخند بهم سلام کرد. منم سلام کردم و گفتم:

- شام رو آماده کن بخوریم.

سر میز نشسته بودم داشتم فکر می کردم که چی بگم. پریشب تو اتاق! وای نه! ولی باید مطمئن شم. با بی تفاوتی گفتم:

- پریشب سامی تو اتاق چی گفت؟

دیدم عسل رنگش عوض شد.

- چی؟ هیچی، گفت باید ویندوزش رو عوض کنه.

دستاش می لرزید. وای خدای من! پس درست حدس زدم. نفسم بند اومده بود. نه! نباید به روش بیارم. باید مچشون رو بگیرم. بعد ثابت میشه با هم هستن.

بلند شدم رفتم زیر دوش آب سرد که داغی بدنم از بین بره. فکر کردم اون شب تو مهمونی عسل رفته بود، سامی هم نبود. عسل دست پاچه اومد. بعدش سامی اومد. یه حسی می گفت نه، نه! اشتباهه. نه عسلم این جوری نیست! ولی یه حس دیگم می گفت تو باید بفهمی! باید نقشه بریزم مچشون رو سر بزنگاه بگیرم. 

«عسل»

صبح که بلند شدم فکرم درگیر بود. علی یه جوری بود. چرا دیشب ازم اون سوال رو پرسید؟ نکنه فهمیده باشه؟ نه بابا نفهمیده وگرنه انقدر خونسرد نبود. داشتم لباسای شسته شده رو پهن می کردم که موبایلم زنگ خورد، شماره ی علی بود. جواب دادم:

- بله؟

گفت:

- سلام.

گفتم:

- سلام علی جان. خوبی عزیزم؟

علی گفت:

- خوبم. برای شب سامی میاد اون جا. شام رو از بیرون می گیرم؛ چون فردا تعطیله گفتم شب با هم باشیم. تازه عاطفه هم نمیاد.

برای این که شک نکنه، باشه ای گفتم و خداحافظی کردم. دوباره یه شب پر از استرس دیگه! خدایا کی می خوای تمومش کنی؟

تا شب دلم شور می زد. انگار توی دلم رخت می شستن.

ساعت هشت بود که دیدم صدای در اومد. علی بود. رفتم بغلش کردم و بوسیدمش. انگار نگاهش یه جوری بود. نه بابا! از بس خودم استرس دارم فکر می کنم همه یه جورین.

غذا رو ازش گرفتم و گذاشتمش توی آشپزخونه. زنگ خونمون زده شد. 

بله خودشه. سامیار بود. اومد داخل و سلام کرد. منم سلام کردم. یه دفعه موبایل علی زنگ خورد. با یه نفر صحبت کرد؛ گفت:

- الان میام.

رو کرد به من گفت:

- یه مشکلی پیش اومده برای شرکت. تا نیم ساعت دیگه میام. از سامی پذیرایی کن تا من بیام. 

سریع خداحافظی کرد و رفت. حالا من چه کار کنم؟ سریع رفتم تو آشپزخونه. پشت سرم سامی هم اومد. من هول شدم. دست و پام شروع کرد به لرزیدن. خندید و گفت:

- چیه چرا می ترسی؟ قبلاً هم با هم تنها بودیم. یادته تو اون خونه؟ 

داد زدم.

- خفه شو! کثافت! آشغال!

دستم رو بردم بالا بزنمش که دستم رو روی هوا گرفت. گفتم:

- ولم کن حیوون!

دستم رو فشار داد. گفت:

- کجا می خوای بری تپلی؟

دستم درد گرفته بود. گفت:

- هنوز لبات وسوسه انگیزه. یادته چه قدر ...

نذاشتم حرفش رو بزنه. گفتم:

- کثافت من الان شوهر دارم و عاشقشم.

دیگه به گریه افتاده بودم. من رو چسبوند به کابینت و گفت:

- تو مگه نمی گفتی دوستم داری؟ هان؟ مگه تو نگفتی بدون من می میری؟

گفتم:

- اون یه اشتباه بود.

یه خنده هیستریک کرد.

- یه اشتباه! قبلا که لب می دادی و بدنت رو لمس می کردم و با هم بودیم اشتباه نبود! چیه چون از من خوشگل تر و پولدارتره عاشقشی؟

با گریه داد زدم.

- یه تار موی اون رو به تو آشغال و نمک نشناس نمی دم.

با چشمای خشمگین گفت:

- تو از اول مال من بودی و مال من هستی.

اومد لبام رو ببوسه که کشیده شد.

وای علی بود که کشیدش! انداختش رو زمین و افتاد روش و با مشت می زدش. داد می زد.

- حرومزاده. تو دوستم بودی من بهت اعتماد داشتم. می کشمت.

پاهام فلج شده بود. دیگه همه چی تموم شد. سامی علی رو از روش پرت کرد اون ور و بلند شد و با انگشت اشاره گفت:

- عسل قبل از تو مال من بود. تو ازم گرفتیش. 

علی بلند شد و کوبوندش به دیوار و دستش رو روی گلوش گذاشت. گفت:

- اسم زن من رو توی اون دهن کثیف نامردت نیار. 

داشت خفش می کرد. باید یه کاری می کردم، اگه می مرد علی قاتل می شد. بلند شدم با تمام زورم علی رو کشیدم و با هم افتادیم زمین. تا برگشت من رو ببینه سامی فرار کرد. با چشمای از حدقه در اومده از ترس داشتم نگاهش می کردم. تا اومدم فرار کنم برم تو اتاق، موهام رو گرفت و پرتم کرد رو زمین. کمرم له شد. خندید، خندش طبیعی نبود. گفت:

- که می خواستی فرار کنی؟! 

من رو از رو زمین بلند کرد. من داشتم گریه می کردم. گفت:

- داشتی تو دلت به من می خندیدی که چقدر احمقه!

داد زد.

- آره؟ 

بهش نگاه کردم.

- نه به ...

یه دفعه چنان سیلی زد که یک متر پرت شدم. مغزم انگار جا به جا شد. حس کردم پشت لبم خیس شد. دست کشیدم دیدم خون میاد. اومد جلو و با موهام بلندم کرد. پوست سرم داشت کنده می شد. گفت:

- با هم چه کارایی کردین؟ هان؟ نکنه اون شب تو مهمونی با هم بودید؟ هان؟

گفتم:

- نه به خدا تو … 

دوباره یه سیلی محکم دیگه زد. سرم گیج می رفت. چشام تار می دید. من رو کشون کشون برد تو اتاق و گفت:

- می خوام ازت تشکر کنم. از این که با دوستم بودی.

من رو انداخت روی تخت. اصلا نای حرکت کردن رو نداشتم. شلوارم رو محکم از پام کشید و با خشونت تمام کارش رو کرد. اون لحظه از درد فقط جیغ می زدم. انگار مرگ رو جلوی چشام می دیدم. کارش تموم شد. بلند شد و رفت.

«علیرضا»

از خونه زدم بیرون. خون جلوی چشام رو گرفته بود. سوار ماشین شدم و با بالا ترین سرعت رفتم سمت خارج شهر. گلوم رو بغض گرفته بود. داد زدم.

- خـــــدا! چی به روزم آوردی؟ می خواستی من رو عذاب بدی؟ بدترین عذاب رو بهم دادی.

سامیار بهترین دوستم بود. بهش می گفتم داداش! چرا این کار رو با من کرد؟ یاد آهنگ بی معرفت مهدی احمدوند افتادم. گذاشتم و باهاش می خوندم.

مرامت رو عشقه رفیق چشمام رو گریه کرد کبود

بی معرفت شدی ولی جواب خوبی این نبود

کوتاه تر از دیوار ما پیدا نکردی رو زمین

جواب کارت رو خدا فقط خدا فقط همین

جونم رو ازم گرفت عشقم رو دیدم باهاش

اون که جونش رو برام می داد بهم می گفت داداش

شاکی ام از روزگار از زمین و آسمون

جای بارون سنگ میاد رو سر ما بی امون

ناشکری نیست ولی آخه امید من به چی باشه

به این یه ذره دلخوشی که داره از هم می پاشه

به عشق چشات می خونم وقتی نگام رو غم گرفت

وقتی که عشق اولم دست تو رو محکم گرفت

جونم رو ازم گرفت عشقم رو دیدم باهاش

اون که جونش رو برام می داد بهم می گفت داداش

شاکی ام از روزگار از زمین و آسمون

جای بارون سنگ میاد رو سر ما بی امون

تو حال خودم نبودم. دوست داشتم همه اینا یه خواب بودن. باید با یه چیزی خودم رو خالی می کردم. رفتم سمت بار.

به یه بار رسیدم. رفتم داخل. یه شیشه مشروب سفارش دادم. با هر یه پیک یاد حرفاشون می افتادم. مخصوصاً اون جایی که سامی گفت:

- قبلا که لب می دادی، بدنت رو لمس می کردم. با هم بودیم. 

صداش مدام تو ذهنم مثل اکو تکرار می شد. انگار تصویرشون جلوی چشمم بود. خنده های عسل. آخ خدایا باورم نمیشه! لباش و بدنش و ... لعنتی، لعنتی! و پشت سر هم پیکام رو پر می کردم. درجا می خوردم. اونقدر خوردم که مست مست شدم. تلو تلو رفتم سمت ماشینم. هیچی نمی فهمیدم. همش می گفتم: « آخه چرا خدا؟! »

سوار ماشین شدم. همون جا بیهوش شدم.

با صدای تق تق چیزی بیدار شدم. آخ سرم چقدر درد می کرد! دیدم پلیسه که داره به شیشه ماشین می زنه. شیشه رو دادم پایین. به انگلیسی سلام داد گفت:

- این جا چی کار می کنی؟

سلام دادم گفتم:

- خسته بودم زدم کنار خوابیدم.

سرش رو به منظور فهمیدم تکون داد. گفت:

- مدارک.

مدارک رو بهش نشون دادم. دید و گفت:

- زود حرکت کن. این جا، جای خوبی نیست؛ پر از دزد و راهزنه. منم چشمی گفتم. ماشین رو روشن کردم. دوباره صحنه های دیشب جلوی روم می اومد.

گفتم:

- بذار حالیت می کنم عسل من رو دور زدن یعنی چی!

با سرعت حرکت کردم سمت خونه.

«عسل»

دیشب از درد، بی هوش شدم. وقتی بیدار شدم از درد به خودم می پیچیدم. دیشب علی نیومده بود. خدایا چی کار کنم؟! نکنه رفته سراغ سامی؟! نکنه سامی رو کشته باشه؟! من توی این کشور غریب چه کار کنم؟ گریه می کردم. گفتم بذار به سامی زنگ بزنم ببینم کجاست. زنگ زدم بوق اول نخورده گوشی رو برداشت. گفتم:

- الو؟ سامی؟

گفت:

- الو عسل کجایی؟ حالت خوبه؟

با فریاد گفتم:

- حالا خوب شد؟ به مقصودت رسیدی؟ زندگیم رو خراب کردی.

صدایی نمی اومد فقط نفس می کشید. گفتم:

- دِ جواب بده لعنتی! دیشب خوب بلبل زبونی می کردی! آشغال مگه تو نگفتی به فکر آیندت باش! نگفتی؟ علی آیندم بود. خرابش کردی. مگه نگفتی اگه عاشق باشی برای معشوقت آرزوی خوشبختی می کنی؟ ها؟ مگه نگفتی؟

همه ی اینا رو با گریه و زاری می گفتم. 

- من با علی خوشبخت بودم. نمی بخشمت. تو ... توی لعنتی عشقت اشتباه بود. اشتباه! زدی همه ی زندگیم رو نابود کردی. ما با هم خاطره های خوب زیادی داشتیم. کاری کردی که همه رو فراموش کنم. اگه فقط اتفاقی برای علیرضام بیفته می ...

برگشتم دیدم علی پشت سرمه. هول شدم!

چشاش رو جمع کرد. گفتم:

- علی به خدا من ... من ...

با فریاد بلند گفت:

- خفه شو!

موبایل رو از دستم کشید محکم زد به دیوار، هزار تیکه شد. یه قدم اومد جلو و من یه قدم رفتم عقب.

- کی گفته به اون بی همه چیز زنگ بزنی؟

با لکنت گفتم:

- به خدا می خواستم ...

یه سیلی زد به صورتم. پرت شدم سمت آشپزخونه بلند شدم به کابینت چسبیدم. گفتم:

- علی تو رو خدا ببخشید. 

گفت:

- چی رو؟ همین امروز زنگ می زنم عرشیا بیاد اینجا، تکلیف توی خراب رو مشخص کنه.

به پاش افتادم.

- تو رو خدا! علی من به تو وفادار بودم.

با موهام من رو بلند کرد.

- توی آشغال فقط بدرد ...

حرفش خیلی عصبیم کرد. دستم رو بلند کردم زدم در گوشش. دوباره عصبی شدم. نفهمیدم چی گفتم.

- اصلا می دونی چیه؟ خوب کردم. باهاش حال کردم!

صورتش داشت منفجر می شد که یه دفعه چاقو برداشت کرد تو شکمم. انقدر سریع اتفاق افتاد اصلا نفهمیدم کی زد. علی با بهت رفت عقب. چاقو از دستش افتاد.

دستم رو زدم به شکمم. دیدم پراز خونه!

تازه داغی چیزی رو در درونم احساس کردم. علی از شوک در اومد. گفت:

- وای من چی کار کردم؟!

با ناله گفت:

- عسل ببخشید! نفهمیدم!

چشمم به چاقو خورد که روی زمین افتاده بود.با خودم گفتم: « اگه بمیرم علی رو اعدام می کنن. » علی داشت گریه می کرد:

- عسلم ... عسلم ...

با دست اشاره کردم به چاقو. علی به اشاره دستم نگاه کرد. گفتم:

- چاقو رو بده من پاکش کنم.

با بهت گفت:

- چی؟

گفتم:

- چاقو رو بده من.

چاقو رو داد. با دستم صورتش رو گرفتم و گفتم:

- علی من ... خودم رو زدم ... باشه؟

با بهت سرش رو تکون داد. گریه می کرد. مثل بچه ها شده بود. انقدر تو شوک بود نمی دونست چی کار کنه. دسته چاقو رو با لباسم پاک کردم. انگار علی تازه به خودش اومد. تلفن رو برداشت به اورژانس زنگ زد. از درد داشتم می مردم. یه پارچه آورد گذاشت جلوی شکمم تا جلوی خون ریزی رو بگیره. گریه می کرد.

- عسل ...

گفتم:

- هیش. میشه بوسم کنی؟

با سرجواب داد « آره. » و من رو بوسید. گفتم:

- دلم برای بوسیدنت تنگ میشه.

گفت:

- ساکت باش تو خوب می شی. 

داشتم بی حس می شدم. با بی حالی گفتم:

- علی من رو ببخش. من اون حرفا رو ... نفهمیدم چی گفتم. حس با تو بودن بهترین هدیه زندگیم بود. من همیشه دو ... دوست دارم!

من رو نوازش می کرد و تو بهترین جای دنیا، یعنی تو بغلش بودم. چشام همه جا رو تار دید و سیاه شد.

«علیرضا»

خدای من! من عشقم رو، زندگیم رو، زنم رو با چاقو زدم! باورم نمیشه! انقدر عصبانی شدم نفهمیدم کی این کار رو کردم. آخه با هر یک کلمه از حرفش، انگار یه تیر به قلبم می زد. چشاش بی جون شده. صورتش سفید شده. لبای خوشگلش سفید شده. آخ من چی کار کردم؟! ازم خواست تا لباش رو ببوسم. داشتم می مردم. انگار برای آخرین بار بود. لباش رو بوسیدم. گفت که من بهترین حس زندگیش بودم. بوش کردم؛ لمسش کردم. انگار دیگه هیچ وقت نمی بینمش. 

صدای آمبولانس اومد. در رو باز کردم براشون. با برانکارد داخل اومدن. پشت سرشون سامیار اومد. لعنتی اون این جا چه کار می کنه؟! اومد یقم رو گرفت.

- بالاخره کشتیش؟

منم دستش رو پس زدم.

- تو این جا چه غلطی می کنی؟

مرد آمبولانسی از پشت به من به انگلیسی گفت: 

- آقا برید کنار مریض حالش وخیمه.

یا خدا! دنبالشون تا دم آمبولانس رفتم. گفتم:

- من شوهرشم. می خوام باهاتون بیام.

سوار آمبولانس شدم. ماشین حرکت کرد. تا خود بیمارستان تو حال خودم نبودم. خدایا یعنی داری من رو مجازات می کنی؟! دارم تقاص دلایی که شکستم رو می دم؟! خدایا توبه می کنم! فقط عسلم رو بهم برگردون. من بدون اون می میرم. غلط کردم! قول می دم دیگه خطا نکنم. 

رسیدیم به بیمارستان. دستاش تو دستم بود. تا رسیدیم به اتاق عمل توی اتاق بردنش و من پشت در ایستاده بودم.

یه نفر به شونم زد. برگشتم دیدم سامیه. سامی با چشمای گریون من رو بغل کرد و گفت:

- علی من رو ببخش. من به تو بد کردم! ولی بدون عسل از گلم پاک تره. وقتی توی مهمونی دستاش رو توی دستای تو دیدم، تازه فهمیدم از دستش دادم. حسادت جلوی چشام رو گرفته بود. دوست داشتم عسل مهربون مال من بشه. ولی اون تو رو به من ترجیح داد. اون گفت یه تار موی تو رو به صد تای من نمی ده. ببخش علی! همه ی این اتفاقا تقصیر منه. من به عسل گیر داده بودم. چشماش فقط تو رو می بینه. تمام مدت به خاطر حس حسادت به هیچی فکر نمی کردم.

من گیج بودم فقط حرف آخرش رو فهمیدم. آره. چرا ندیدم چشماش رو؟ چشمای عسل بی گناهیش رو ثابت می کرد. پاک بودن. با اینکه با چاقو زدمش، چاقو رو پاک کرد که من رو دستگیر نکنن خدایا چقدر به حق این دختر ظلم کردم! خدایا من رو ببخش!

بعد از دو ساعت دکتر از اتاق عمل بیرون اومد. دنبالش راه افتادم و به انگلیسی گفتم:

- حالش چطوره؟

گفت:

- خون زیادی از دست داده بود؛ ولی خدا رو شکر خطر رفع شد. فقط باید به هوش بیاد.

همون جا روی نیمکت نشستم و نفس محکمی بیرون دادم. سامی هم اومد بغلم نشست گفت:

- خدا رو شکر!

یه نفر با لباس پلیس اومد جلوی من و گفت:

- آقای سامانی؟

من نگاش کردم. 

گفت:

- شما شوهر بیمار هستی؟ 

سرم رو به نشونه بله تکون دادم. 

گفت:

- شما باید همراه من بیایید. شما بازداشتید تا حال بیمار خوب بشه تا وقایع رو توضیح بده. می تونید به وکیلتون خبر بدید.

به سامی نگاه کردم، دوست نداشتم پیش عسلم باشه ولی مجبور بودم برم و با پلیس همراه شدم.

«عسل»

چشمام رو باز کردم، دیدم همه جا سفیده. فکر کردم که این جا کجاست، که یادم اومد علی من رو با چاقو زد. بوسم کرد و آخرین چیزی که یادم میاد، بغل علی بودم. گفتم:

- علی؟ علی؟

که صدای خوشحال سامیار رو شنیدم که گفت:

- عسل به هوش اومدی؟

سرم رو برگردوندم دیدم سامی داره میاد طرف من. با خودم گفتم: « وای علی اینو این جا نیبینه! »

گفتم:

- تو این جا چی کار می کنی؟ علی کجاست؟

جایی که چاقو خورده بود درد گرفت. صورتم رو جمع کردم. با ناله از درد گفتم:

- من علیم رو می خوام! برو گم شو!

سامی گفت:

- عسل آروم باش.

گریه ام گرفته بود. نالیدم.

- این جا هم دست از سر من بر نمی داری؟

داد زدم.

- من علی رو می خوام.

پرستار اومد به انگلیسی گفت: 

- آقا برید بیرون. برید بیرون.

و سامی سرش رو تکون داد و رفت بیرون.

به پرستار گفتم:

- من شوهرم رو می خوام.

گفت:

- شوهرتون تو بازداشتگاهه.

گفتم:

- اون که کاری نکرده! من خودم خودم رو با چاقو زدم. نبریدش زندان.

پرستار گفت:

- خانم باید اینا رو به پلیس بگید.

و رفت بیرون.

دو ساعت بعد یه نفر که لباس پلیس پوشیده اومد داخل. به من گفت که ماجرا رو براشون شرح بدم. گفتم:

- با شوهرم دعوامون شده بود، عصبی بودم و با چاقو تو شکمم زدم. 

همه گفته هام رو نوشت. گفتم:

- شوهرم کی میاد؟

گفت:

- گزارش شما رو باید تحویل بدم تا بی گناهی شوهرتون ثابت شه.

و بلند شد و رفت. توی خوابم حس می کنم یکی داره موهام رو نوازش می کنه.

اخمام رو جمع می کنم. فکر می کنم سامیه. چشام رو باز می کنم. علی رو می بینم. به روش یه لبخند می زنم. گفت:

- بیدار شدی عزیزم؟

و خم شد لبام رو بوسید. احساس امنیت کردم. علی با شرمندگی دستم رو گرفت و گفت:

- عسلم من رو ببخش. من نمی خواستم به تو آسیب بزنم. 

با دستی که به سرم وصله به لباش می زنم. می گم:

- هیس! این منم که باید از تو معذرت خواهی کنم. حرفای خیلی زشتی زدم. هر کی بود همین کار رو می کرد. من رو ببخش که ازت پنهون کردم و بهت دروغ گفتم.

خندید و گفت:

- بیا دیگه در مورد این موضوع حرف نزنیم.

تقه ای به در خورد. سامی با یه دسته گل داخل اومد. یه نگاه به علی کردم دیدم که داره خودش رو کنترل می کنه. مثل یه شیری که به قلمروش وارد شدن، کمین گرفته بود. سامی گفت:

- سلام عسل.

دستای علی مشت شد. منم با سر جواب دادم. گفت:

- می خواستم ازت معذرت خواهی کنم. تو ... تو رو وقتی با علی دیدم تازه فهمیدم که چرا ولت کردم.

مشت علی سفت تر شد؛ ولی قیافش رو به بی خیالی زده بود.

- من رو ببخش. من به تو و ... 

یه نگاهی به علی انداخت.

- به علی بد کردم. حسادت بدجوری کورم کرده بود. برات آرزوی خوشبختی کنار علیرضا می کنم.

وقتی داشت جمله آخری رو می گفت چشاش پر از اشک شده بود. یه لحظه دلم براش سوخت. شاید اگه علی نبود ... شاید دوسش داشتم! دوباره عسل فکر کردی؟ خجالت نمی کشی؟ شوهرت بغلت ایستاده. داره از خشم منفجر میشه. تو دوباره ...

- من رو می بخشی؟

صدای سامیار بود. من رو از فکر بیرون آورد. اگه علیرضا این جا نبود جواب خوبی بهش می دادم؛ ولی نمیشه جلوی اون ملایم باشم. برای بدست آوردن اعتمادش باید خشونت به خرج بدم. با اخم گفتم:

- بهتره دیگه فراموش کنی. باید برای بخشیدنت زمان بگذره. تو به من خیلی بدی کردی. بهتره زودتر بری. می خوام با شوهرم تنها باشم.

روی کلمه ی شوهرم تأکید کردم. وای خدای من دیگه نمی تونم تحمل کنم! من یه زمانی این مرد رو دوست داشتم. توی دلم گفتم: « ببخش. مجبورم سامی. » اگه یه لحظه دیگه جلوم بود گریه می کردم. سریع دست علی رو گرفتم تا احساساتی نشم. به دست من و علی نگاه کرد و سرش رو انداخت پایین و خیلی مظلوم گفت:

- خداحافظ.

و رفت.

علی انگار راحت شد. چون مشتش رو باز کرد و خم شد گونم رو بوسید. گفت:

- عزیزم چیزی نمی خوای برات بخرم؟ من می رم برگه مرخصیت رو بگیرم. یه ربعی طول می کشه. تو هم با کمک پرستار حاضر شو.

تو گلوم بغض بود. سرم رو به معنی باشه تکون دادم.

سرم رو بوس کرد و رفت. وقتی رفت دیگه نمی تونستم تحمل کنم.

اشکام همین جوری می اومد. تو دلم یه جوری بود. نگاه آخر سامی داشت دیوونم می کرد. خیلی راحت دل شکوندم ولی مجبور بودم. برای زندگیم باید می شکوندم.

سریع صورتم رو شستم تا علی متوجه گریه کردنم نشه. من دیگه به سامی احساسی نداشتم؛ ولی دلم براش سوخت. علی اومد گفت:

- حاضری؟ بیا بریم.

با کمک علی سوار ماشین شدم. جای بخیه های شکمم تیر کشید. دستم رو روی دلم گذاشتم و از درد لبم رو گاز گرفتم. علی گفت:

- عسلم حالت خوبه؟

گفتم:

- آره. یه کم یواش برو.

«علیرضا»

دو روز تو بازداشتگاه بودم و از عسل خبری نداشتم. توی این دو روز خیلی عذاب کشیدم؛ چون هم از عسلم دور بودم و هم این که به جای من، سامیار بالای سرش بود و این من رو دیوونه می کرد. دوست نداشتم به جز من هیچ مردی حتی پرستاری ِ عسل رو بکنه. وقتی خبر به هوش اومدن عسل رو بهم دادن فقط خدا رو شکر می کردم.

از بازداشتگاه که اومدم بیرون، سریع رفتم پیش عسلم. دلم برای چشای مهربونش تنگ شده بود. دوست داشتم تا دیدمش لبای قشنگش رو ببوسم.

رفتم تو اتاقش. رفتم بالای سرش دیدم خوابه. چقدر صورتش لاغر شده بود! با دستم موهاش رو نوازش کردم. اول انگار ترسید؛ ولی وقتی من رو دید بهم خندید. چقدر خندش بهم آرامش می داد! دیگه نمی تونستم تحمل کنم. خم شدم و لبای خوشگلش رو بوسیدم. گفتم :

- عسلم من رو ببخش. من نمی خواستم به تو آسیب بزنم. 

بهم گفت:

- هیس! این منم که باید از تو معذرت خواهی کنم. حرفای خیلی زشتی زدم. هر کی بود همین کار رو می کرد. من رو ببخش که ازت پنهون کردم و بهت دروغ گفتم.

دیگه دوست نداشتم در مورد این موضوع صحبت کنم. می خواستم هرچی که اتفاق افتاده فراموش کنم.

خندیدم و گفتم: 

- بیا دیگه در مورد این موضوع حرف نزنیم.

وقتی سامی اومد تو اتاق عصبی شدم. ولی به خاطر عسل هیچی نگفتم. دستم رو مشت کردم تا بتونم احساسم رو کنترل کنم. حرفاش رو مخم بود دوست داشتم زودتر از اون جا بره. نمی تونستم تحملش کنم.

دیدم عسل با عصبانیت گفت:

- بهتره دیگه فراموش کنی. باید برای بخشیدنت زمان بگذره. تو به من خیلی بدی کردی. بهتره زودتر بری. می خوام با شوهرم تنها باشم.

روی کلمه ی شوهرم تأکید کرد. احساس غرور و پیروزی بهم دست داد. یعنی آقا سامیار برو گم شو! دستم رو گرفت. یعنی جایی این جا نداری. مشتم رو باز کردم. از حرفای عسل خوشحال شدم. گونش رو بوسیدم. با این کارش حس مالکیتم بیشتر شد. مالک ذهن و بدن و روحش. بهترین احساسی که یه زن به مرد می تونه بده.

کارای مرخصی عسل رو انجام دادم و عسل رو بردم به خونه.

«عسل»

وقتی به خونه رسیدیم خونه انگار منفجر شده بود! هنوز خون هایی که از دست دادم روی زمین آشپزخونه بود. تیکه های موبایلم زیر دست و پا بود. علی گفت:

- بعد از ظهر یکی رو میارم خونه رو تمیز کنه. ببخشید اصلا وقت نکردم خونه رو تمیز کنم. دو روز بازداشتگاه بودم بعدم پیش تو.

گفتم:

- عیبی نداره. کمک کن من رو ببر توی اتاقمون می خوام بخوابم.

داخل اتاق خواب شدیم. یاد صحنه ای که علی با من کرد افتادم. دلم گرفت دوست داشتم بگم چرا این کار رو کردی؟ با اون کار حس می کردم یه حیوونم. البته بدترین شکنجه ای بود که کرد. انگار علی هم فهمید. سرش رو انداخت پایین و گفت:

- من ... من معذرت می خوام. دست خودم نبود. نمی تونستم درست تصمیم بگیرم. دوست داشتم مثل خودم درد بکشی. احساسم سرکش شده بود.

باورم نمیشه علیرضای مغرور من، ازم معذرت خواهی می کنه! آخ! انگار یه چیزی از روی دلم برداشتن. همین اعتراف بهترین چیزی بود که بهم داد. بغلش کردم و گفتم: 

- مرسی از این که هستی.

من رو نوازش کرد و آروم در گوشم گفت:

- دوست دارم عسل! عاشقتم!

گوشام داره اشتباه می شنوه؟! این اولین بار بود می گفت دوستم داره. درسته خیلی کارا کرده بود که ثابت می کرد من رو دوست داره، ولی من این رو می خواستم. یعنی من و این همه خوشبختی محاله. منم محکم تو بغلم فشردمش و گفتم:

- دوست دارم! دوست دارم!

لبام رو رو لباش گذاشتم و با احساس آرامش بوسیدمش. چقدر لذت داشت این لحظه! بهترین لحظه برای زن لحظه ای که عشقش، همدمش، شوهرش، بگه دوست دارم! انگار با این کلمه اطمینان پیدا می کنه که واقعا عشقش دوستش داره.

چشماش خمار شده بود گفت:

- بسه اگه یه ذره دیگه ادامه پیدا کنه نمی تونم خودم رو کنترل کنم.

آهسته من رو خوابوند رو تخت. روم نیم خیز شد. با اون چشمای گیرا بهم نگاه می کرد. روی چشام رو بوسید و بلند شد و با خودش زمزمه می کرد.

- چرا نمی تونم؟ چرا نمی تونم؟

رفت سمت حمام. فکر کنم خیلی احساساتی شده بود. یه لبخند زدم و گفتم:

- بکش علی آقا! یادته خونه فشم با من چی کار کردی؟

«علیرضا»

وقتی رفتیم داخل اتاق خواب چهره عسل غمگین شد. یادم افتاد که باهاش چه کار کردم. یاد جیغایی که می زد دلم رو ریش می کنه. آخه اون لحظه دست خودم نبود. انگار با شکنجه اش لذت می بردم. می خواستم ضجه بزنه و با ضجه هاش لذت می بردم. هیچی حالیم نبود. فقط می خواستم حس درموندگی کنه و من حس مردونگیم رو به رخش بکشم. ازش معذرت خواستم و اعتراف کردم که پشیمونم! چشاش دیگه حالت غم رو نداشت. برعکس چشاش خوشحال شدن. بغلم کرد و گفت:

- مرسی از این که هستی.

منم نوازشش کردم و آروم در گوشش گفتم:

- دوست دارم عسل! عاشقتم!

انگار باورش نمی شد. آخه حق داشت تا حالا اعتراف نکرده بودم دوستش دارم! اعترافی که به هیچ زنی در زندگیم نکرده بودم. محکم من رو تو بغلش فشرد و گفت:

- منم دوست دارم! دوست دارم!

و لباش رو گذاشت رو لبام با احساس آرامش می بوسید. انگار با این حرف اطمینان پیدا کرده بود. دیگه نمی تونستم ادامه بدم. رفته بودم تو حس. نمی دونم چه چیز عسل من رو از خود بی خود می کنه. آروم خوابوندمش رو تخت روش نیم خیز شد. تو چشاش یه حس خواستن بود. سریع بلند شدم و زمزمه کرد:

- چرا نمی تونم؟ چرا نمی تونم خودم رو کنترل کنم؟

رفتم حمام زیر دوش آب سرد تا احساسم فرو کش بشه.

«عسل»

با صدای علی که داشت به انگلیسی با کسی صحبت می کرد، بیدار شدم. از جام بلند شدم و آروم رفتم بیرون اتاق. دیدم یه خانم تقریبا سی و هفت، هشت ساله داره کف آشپزخونه رو تمیز می کنه. علی اومد طرفم و گفت:

- عسلم بیدار شدی؟

منم گفتم:

- سلام عزیزم. می خوام برم حموم. دیگه کپک زدم.

گفت:

- دکتر گفته نباید زخمت آب بخوره.

خودم رو لوس کردم.

- نمی خوام. حداقل می تونم موهام رو بشورم.

گفت:

- باشه. بیا تا برات موهات رو بشورم.

رفتیم تو حمام سرم رو دولا کردم. علی شامپو زد و با دستای قوی مردونش موهام رو چنگ می زد. گفتم:

- آخ چه حالی می ده علی!

علی گفت:

- می خوای همیشه موهات رو بشورم.

گفتم:

- من از خدامه! 

موهام رو آب کشید و حوله رو انداخت رو سرم. شروع کرد موهام رو خشک کردن. من محو تماشاش شدم. من قبلا چجوری از این چشای جذاب بدم می اومد؟ این چشم ها آدم رو دیوونه می کنه! علی بهم نگاه کرد گفت:

- چیزی شده؟

گفتم:

- نه. داشتم فکر می کردم قبلا چجوری ازاین چشای جذابت بدم می اومد؟

بادی به غبغب انداخت و گفت:

- خب چیکار کنم؟ چشمام همه رو جذب می کنه. به قول عرشیا مهره ی مار دارم. 

با حوله زدم بهش و گفتم:

- حالا پررو نشو!

چشمام رو ریز کردم گفتم:

- همه غلط کردن مجذوب چشات بشن.

من رو بغل کرد صورتش رو چسبوند به صورتم و گفت:

- تو رو خدا عصبی نشو! وقتی عصبی می شی خیلی خوردنی می شی، بعد یه کاری دستت می دم.

«علیرضا»

کارهای شرکت عقب افتاده بود. یه هفته بود شرکت نرفته بودم. به پدرم گفته بودم عسل مریض بوده و پیشش بودم. الانم دو ماه مونده به عید کارامون پیچیده شده. خوبه خانم آزادی، مهندس جدید شرکتمون، بود؛ وگرنه کارای شرکت خیلی عقب می افتاد. 

خداروشکر عسل حالش بهتر شده؛ ولی هنوز نمی تونم باهاش ارتباط برقرار کنم. دکتر گفته بود تا یک ماه نباید ارتباط داشته باشیم. خیلی سخته عشقت بغلت باشه، نتونی بهش دست بزنی!

این جوری که کارا زیاد شده باید دیرتر برم خونه و عسل تنها می مونه. عیب نداره. یه چند ماه دیگه می ریم ایران. اون جا دیگه پیش خانوادشه و همه چی درست می شه.

«عسل»

یه هفته ست که علی دیر به خونه میاد. تو خونه حوصلم سر می ره. شبا هم که علی میاد، انقدر خسته س تا شام می خوره می خوابه. حوصله هیچ کاری رو ندارم. انگار افسردگی گرفتم. با علی درباره سرکار صحبت کردم گفت:

- اصلاً حرفش رو نزن! چند ماه دیگه می ریم ایران از تنهایی در میای.

امروز علی مثل همیشه دیر اومد خونه.

سر میز شام گفت که عروسی صاحب یکی از شرکتایی که باهاش کار می کنه هست و ما هم دعوتیم. خیلی خوشحال شدم! پریدم بالا و گفتم:

- آخ جون عروسی! خیلی وقته عروسی نرفتیم.

علی گفت:

- خب بابا نپر برات خوب نیست.

من داشتم میز شام رو جمع می کردم. دیدم علی اومد توی دستش یه جعبه کادویی بود. گفت:

- حالا اینم برای خانم خوشگلم.

من هنوز تو سورپرایز بودم.

جعبه رو گرفتم دیدم یه موبایل برام گرفته. گفتم:

- وای خدای من! علی! من چقدر از این مدل دوست داشتم!

پریدم تو بغلش گفتم:

- مرسی! مرسی!

گفت:

- برای عشقم کوچیک ترین کاری بود که کردم.

و لباش رو گذاشت روی لبام.

امروز رفتم آرایشگاه. شینیون موهام خوب شد. آرایشم هم مشکی، بادمجونی شد. چقدر با آرایشگر انگلیسی بحث کردم. آخه می خواست من رو ساده درست کنه، منم دوست نداشتم. برای بیرون رفتن ساده می رفتم ولی برای مجلس دوست دارم آرایش شب داشته باشم. لباسم هم که دکلته و تا پایین زانوم بود رو پوشیدم. یه کت بادمجونی نیمه هم پوشیدم تا بالا تنم رو بپوشونم. جوراب شلواریم رو پوشیدم. به من بود هیچ کدوم رو نمی پوشیدم. به خاطر علی پوشیدم. دوست نداره لباس باز بپوشم. آقا حساسه!

سرویسم رو می ندازم و آماده می شم. یه نگاه به آینه می ندازم. می رم سمت پذیرایی. علی تو پذیرایی منتظر من نشسته بود. چقدر شیک شده بود! یه کت شلوار بژ پوشیده بود موهاشم داده بود بالا.

علی به من گفت:

- ببخشید خانم، شما امشب پارتنر من می شید؟

منم زدم به بازوش گفتم:

- برو آقا خجالت بکش. من شوهر دارم.

انگشتی که توش حلقه ازدواجم توش بود نشون دادم.

- ایناهاش ببین!

صورتم رو بوسید و گفت:

- خوش به حال شوهرت!

باهم خندیدیم.

به سالن که رسیدیم با هم رفتیم پشت یکی از میزها نشستیم. آدمای زیادی در سالن بودن؛ ولی من هیچکدومشون رو نمی شناختم. داشتم اطرافم رو نگاه می کردم که دیدم یه خانم و آقا سمت میزمون میان. از دیدن دختره شوکه شدم. وای! خدای من چقدر خوشگل و لوند بود! فکر کنم خدا صورتش رو نقاشی کرده! چشمای سبز مایل به طوسی درشت، بینی قلمی و لبای قلوه ای و گونه های برجسته. علی گفت:

- ایشون خانم شیوا آزادی و دوستشون آقا حامد.

به شیوا دست دادم و به هر دو سلام دادم. علی رو کرد به من و گفت:

- عسل جان، شیوا خانم مهندس جدیدمونه. یک ماهیه تو شرکت ما کار می کنن. توی یه هفته ای که شرکت نبودم به ایشون خیلی زحمت دادم. 

اینو که گفت دلم شور زد. من که زن بودم محوش شدم، چه برسه به علی! حس حسادتم بالا رفت. علی داشت با شیوا درباره کار صحبت می کردن و من هم بیکار نشسته بودم. داشتم دق می کردم. همه مردا بهش نگاه می کردن. دوست نداشتم علی باهاش صحبت کنه. یه نگاه کردم به دوست پسرش. خوش تیب و جذاب بود! مثل بوق نشسته بود به هردوتاشون نگاه می کرد. ولی دختره خیلی سرتر بود. نگاهم رفت سمت یقش. سینه های سفید و برجسته ای داشت، که قشنگ جلوی دید علی بود. در مقابلش کم آوردم. حسرتش رو خوردم. برای این که حواسم رو پرت کنم، به اون طرف میز نگاه کردم. دیدم سامی و عاطفه اون طرفن. یه لحظه نگاه سامی با نگاهم گره خورد. یاد نگاه دفعه آخر افتادم که چقدر مظلوم بود. سرم رو که برگردوندم. دیدم علی با یه نگاه خاصی داره بهم نگاه می کنه. فکر کنم دید که من دارم به سامی نگاه می کنم. فکش منقبض شده بود.

با خودم گفتم: « به درک! مگه تو به شیوا جونت نگاه می کنی من چیزی می گم؟ »

علی گفت:

- عسل جان بیا بریم برقصیم.

من از دستش ناراحت بودم. می دونستم الان می خواد بگه که چرا به سامی نگاه کردم؟ گفتم:

- من حالم خوب نیست، نمی تونم بیام.

یه چشم غره ای رفت یعنی به حسابت می رسم! تو دلم گفتم: « برو بابا! »

سامی سمت میزمون اومد و با حامد و شیوا احوال پرسی کرد. انگار اونا رو می شناخت. منم با یه لبخند کوچیک سلام کردم. قیافه ی این علی هم مثل برج زهرمار شده بود.

اصلاً نفهمیدم جشن عروسی چجوری گذشت. تا زمان شام علی حتی بهم هم نگاه نکرد. شام رو خوردیم ولی من میلی نداشتم. دوست داشتم برم خونه گریه کنم. با حامد و شیوا خداحافظی کردیم و سوار ماشین شدیم.

علی به طعنه گفت:

- خوش گذشت؟ 

من دلم گرفته بود. اصلا حوصله هیچی رو نداشتم. دوست داشتم در رو باز کنم و خودم رو بندازم پایین. دوست نداشتم زنده باشم. گفت:

- با توام!

هیچی نگفتم. بغض گلوم رو گرفته بود. عصبی بود. گفت:

- دِ حرف بزن! چیه؟ خوب داشتی نگاه می کردی!

گفتم:

- خواهش می کنم علی. تمومش کن. حالم خوب نیست.

دلم آشوب شده بود. گفتم بزن کنار دارم بالا میارم. زد کنار. من بالا آوردم. بهم دستمال داد. دهنم رو پاک کردم. گفت:

- تو که شام نخوردی! بیا بریم دکتر.

گفتم:

- نه می خوام برم خونه.

رسیدیم. لباسام رو در آوردم و رفتم حمام. در حمام رو قفل کردم تا علی نیاد تو.

دوش رو باز کردم رفتم زیرش و شروع کردم به گریه کردن. صدای در حمام اومد. 

- عسل؟ عسل در رو باز کن. چرا در رو بستی؟

رفتم پشت در گفتم:

- علی خواهش می کنم. می خوام تنها باشم.

توی دلم گفتم مثل همیشه تنها. از همه بدم اومده. از خودم بدم میاد. از حموم اومدم بیرون دیدم علی نشسته روی تخت با اخم گفت:

- اومدی عسل؟ چی شده؟

گفتم:

- هیچی. 

و بلند شدم و رفتم طرف هال.

علی گفت:

- کجا؟ نمی خوای بخوابی؟

گفتم:

- خوابم نمیاد می خوام برم فیلم ببینم.

بهم یه نگاه کرد و گفت:

- باشه برو.

تا صبح بیدار موندم. همش فکرم درگیر شیوا بود.

وقتی بیدار می شم ساعت ده صبحه و علی رفته. انتظار داشتم من رو بیدار کنه و ببره تو اتاق؛ ولی انگار دیگه براش مهم نیستم. بازم حالم خوب نیست. می رم جلوی آینه. خودم رو نگاه می کنم. لباسم رو می زنم بالا. جای بخیه هام قرمز بود شکمم زشت شده بود. به چشمام نگاه کردم. یاد چشمای شیوا افتادم. در مقابل شیوا هیچی نیستم. نمی تونم برنده باشم. برس بر می دارم می زنم به آینه. هزار تیکه می شه. با خودم می گم دیگه علی رو از دست دادی.

داد می زنم. از خودم متنفرم. گریه می کنم. ضبط رو روشن می کنم. آهنگ دلم رو می ذارم و صداش رو زیاد می کنم و باهاش گریه می کنم.

نمیاد حتی تو رویا دل ای دل

بی کسی رسمه تو دنیا دل ای دل

مگه من مردم تو بغض کردی دل ای دل

دیگه عادت شده نامردی دل ای دل

دل ای دل، دل ای دل

آروم بگیر دیگه بسه دلم دلم دلم

هیچ کس به دادت نمی رسه دلم دلم دلم

عادت بکن به تنهایی دلم دلم دلم

نداری تو دلش جایی دلم دلم دلم

چشم انتظاری بسه گریه و زاری بسه

هرچی غمه تو دنیا واسه هر چی بی کسه

باز بی قراری دلم بازم می باری دلم

غصه نخور عزیزم خدا رو داری دلم

آروم بگیر دیگه

دیگه بسه دلم دلم دلم

هیشکی به دادت نمی رسه دلم دلم دلم

عادت بکن به تنهایی دلم دلم دلم

نداری تو دلش جایی دلم دلم دلم

دلم برای خودم سوخت. چقدر بی کسم! فکر این که الان دارن با هم می خندن دیوونم می کرد. نکنه الان که علی نمی تونه با من ارتباط داشته باشه با اون باشه؟

تا شب رو تخت خوابیده بودم. اصلا دوست نداشتم کاری انجام بدم. علی حتی یه زنگم نزد. به خودم گفتم: « خب معلومه یه خوشگل مثل شیوا پیشش باشه تو رو می خواد چه کار؟ » بی حال شده بودم. کم کم خوابم برد.

«علیرضا»

از دیشب با عسل سرسنگین بودم. جلوی من با پررویی زل زده به سامیار! حیف که حالش زیاد خوب نیست باهاش مدارا می کنم. صبح هم خانم تو هال خوابیده بود. حتماً منتظره برم ازش معذرت خواهی کنم. هنوز انقدر بی غیرت نشدم. خانم به معشوقه ی گذشتش نگاه کنه و من هیچی نگم. حالا عسل خانم چند روز که باهات سرسنگین شدم، اون وقت می فهمی که باید چه کار کنی. امروز اصلا زنگ بهش نزدم. اونم زنگ نزد. می خوای لجبازی کنی؟ عسل خانم من از تو لجبازترم.

داخل خونه شدم. برقا خاموش بود. ترسیدم نکنه حالش بد شده باشه؟! آخه دیشب زیاد حالش خوب نبود. سریع رفتم تو اتاق. برق رو روشن کردم. دیدم تیکه های آینه روی زمینه و عسل هم روی تخته. رفتم جلو دیدم خوابه و صورتش خیس عرقه. صداش کردم.

- عسل؟

اما جواب نداد.

دست زدم به پیشونیش. اوه! انگار آتیش بود! سریع بغلش کردم و بردمش بیمارستان.

«عسل»

وقتی بیدار شدم دوتا چشم سبز جلوی چشمام دیدم. گفتم:

- من کجام؟

- بیمارستان. تب داشتی آوردمت این جا.

دوباره یادش افتادم که حتی یه زنگم نزده. حالم خراب شد. سرم رو کردم اون طرف. اون حتی نازمم نکشید. نه، این علی، علی چند وقت پیش نبود. تغییر کرده. توی دلم گفتم:

- دیدی؟ تو بازنده ای! مثل همیشه!

توی این چند روز با هم صحبت نکردیم. می ترسم حرفش رو بزنم، من از این حقیرتر بشم. چون وقتی به روی مردا میاری می گن دوباره توهم زدی و این چرت و پرتا! امروز صبح موبایلش زنگ خورد.

- سلام شیوا. چی کار کردی؟

رفت بیرون.دیگه صداشون رو نشنیدم. می ترسیدم برم حرفای عاشقونشون رو بشنوم. اون موقع حتما می میرم. سرم گیج رفت. انقدر با عجله رفت. حتی خداحافظی هم نکرد. یعنی انقدر دوسش داره؟! دارم می میرم خدا. دوباره حس لجبازم فعال شد. گفتم: « منم می رم عشق و حال! »

یه لباس کوتاه پوشیدم. موهام رو هم اتو کشیدم. آرایش کردم و رفتم بیرون. نمی دونستم کجا برم. اصلا نفهمیدم کی رسیدم دم بار. رفتم تو. بیشتر مرد بودن و زنای نیمه برهنه اون وسط می رقصیدن. مرد و زن تو هم می لولیدن. حس بدی پیدا کردم. اصلا خودمم نمی دونستم این جا چه کار می کنم! فقط می خواستم بگم منم می تونمولی پشیمون شدم. اومدم که برم بیرون. یه پسره اومد نزدیکم، دهنش بوی تند الکل می داد. ترسیدم. اومدم که برم دستم رو گرفت به انگلیسی گفت:

- کجا خوشگله؟!

از ترس داشتم سکته می کردم. من رو کشید سمت راهرویی که پر از اتاق های قرمز بود. من رو هل داد به طرف دیوار. شروع کرد به بوسیدن گردنم. حالم داشت به هم می خورد. به گریه افتاده بودم. هر چی تقلا کردم نمی تونستم از دستش فرار کنم. داد زدم.

- کمک! 

هیچ کس نبود. چشام رو بسته بودم. یه دفعه پسره کشیده شد.

چشام رو باز کردم دیدم سامی داشت پسر رو با مشت می زد و به انگلیسی بهش فحش می داد. پسره سامی رو هل داد و سامی تعادلش رو از دست داد و فرار کرد. سامی اومد پیشم. با ابروهای گره شده یه نگاهی به سر تا پام انداخت. با داد گفت:

- این جا چه غلطی می کنی؟

من ترسیده بودم. زبونم بند اومده بود. بازوم رو گرفت و فشار داد و با فریاد گفت:

- این چه لباسیه پوشیدی؟ می دونی اینجا کجاست؟ این جا جای زنای خرابه! اون شوهر بی غیرتت کو که همین جوری ولت کرده؟

بلند بلند گریه می کردم. گفتم:

- اون الان با شیواست. من دیگه به دردش نمی خورم.

گوشیش رو درآورد و زنگ زد به علی. دستش رو گرفتم.

- تو رو خدا سامی! 

دستم رو پس زد گفت:

- خفه شو!

- الو علی؟ کدوم گوری هستی؟ اینجوری از زنت مواظبت می کنی؟ خفه شو! عوضی!

رفت بیرون. مغزم قفل شده بود. نمی دونستم چی کار کنم.

بعد از پنج دقیقه اومد. خیلی عصبی بود. لباسش رو گرفتم. گریه می کردم. به حالت التماس گفتم:

- تو رو خدا سامی! غلط کردم! بذار برم. اگه علی من رو با این لباس، این جا ببینه می کشتم.

دستش رو گذاشت روی لبش گفت:

- هیس. حرف نزن عسل. منم بودم می کشتمت.

عصبی بود. دیگه راه فراری نداشتم. اشهدم رو خوندم. نشسته بودم روی زمین و گریه می کردم. ترس تموم وجودم رو گرفته بود. صدای علی رو شنیدم که سامی رو صدا می کرد.

رسید به ما. وای خدای من! مثل یه شیر زخمی بود! داشت می اومد سمتم. از ترسم بلند شدم و چسبیدم به دیوار. یه نگاه به سر تا پام کرد. فکش منقبض شده بود. رگای گردنش بیرون زده بود. دستش رو بلند کرد محکم زد تو صورتم. تمام صورتم از درد ذوق ذوق کرد. دستش رو گذاشت روی گلوم. داشت خفم می کرد.

- می کشمت دختر آشغال! خراب!

سامی از پشت یقش رو گرفت، کشیدش سمت عقب و گفت:

- کشتیش بابا.

دستم رو گذاشتم روی گلوم. نفس نفس می زدم. با چشمای آتیش گرفته داد زد.

- این جا چه غلطی می کردی؟

کتش رو درآورد انداخت روی شونه های لختم. با دست قوی و مردونش مچ دستم رو گرفت و کشید برد بیرون به سمت ماشین. سامی هم پشت سرمون اومد. علی گفت:

- سوار شو تا بریم.

دست سامی رو گرفتم گفتم:

- سامی تو رو خدا نذار من رو ببره. الان من رو می کشه. تو رو خدا کمکم کن.

سامی تکون نمی خورد. سرش رو انداخته بود پایین. موهام رو از پشت کشید و داد زد.

- می گم سوار شو. 

در ماشین رو باز کرد. من رو پرت کرد تو ماشین.

به سرعت رسیدیم به خونه. من رو کشون کشون برد تو خونه.

پرتم کرد روی مبل. دستاش رو گذاشته بود رو کمرش. به بالا و پایین راه می رفت. یه دفعه برگشت به سمتم و به حالت ضجه گفت: 

- چرا؟ ها؟ چرا عسل؟ چرا من رو خرد کردی پیش اون؟ 

یه سیلی محکم زد به صورتم. انقدر محکم بود گوشم سوت کشید. گفت:

- همه چیز رو خراب کردی. خراب کردی. من کی با شیوا بودم؟ هان؟اون فقط مهندس شرکتمونه. ما فقط همکاریم.

سرش رو برد بالا و گفت:

- آخه خدا مگه من چی کار کردم که باید انقدر زجر بکشم؟

گفتم:

- اون خوشگل بود. همش با اون صحبت می کردی.

خنده ی مسخره ای کرد و گفت:

- مثل بچه ها حرف می زنی! یعنی هر کی خوشگله یا من دارم باهاش صحبت می کنم، به این معنیه که باهاشم؟ چقدر تو احمقی! به خاطر این کوته فکریت داشتی شرفت رو به باد می دادی.

محکم زد تو سرم؛ گفت:

- خاک تو سرت!

دستم رو گذاشتم رو سرم و با گریه گفتم:

- پس این چند روز که اصلا باهام حرف نمی زدی برای چی بود؟

گفت:

- باهات سر سنگین بودم به خاطر اون شب عروسی که به عشقت داشتی نگاه می کردی. می خواستم تنبیهت کنم.

علی با داد گفت:

- چرا بهم چیزی نگفتی تا جواب بدم؟ هان؟ چرا؟

- می ترسیدم من رو تحقیر کنی.

با شوک گفتم:

- یعنی من رو دوست داشتی؟ من اشتباه می کردم؟

یه پوزخند زد و گفت:

- واقعا برات متاسفم! مثل یه بچه پنج ساله داری حرف می زنی!

دنیا رو سرم خراب شد. من اشتباه کرده بودم! زود قضاوت کرده بودم و به خاطر این قضاوت، نزدیک بود حیثیتم رو از دست بدم. افتادم رو پاش. 

- علی من رو ببخش! اشتباه کردم. جبران می کنم.

علی گفت:

- نمیشه. جای جبران نیست. تو هم من رو نابود کردی، هم زندگیمون رو.

- علی تو رو خدا! من بدون تو می میرم! علی تو رو خدا!

ناله می کردم. فشارم افتاده بود پایین. با بی حالی سرم رو بالا کردم و گفتم:

- می خوای من رو طلاق بدی؟

هیچی نگفت. من رو هل داد و رفت.

«علیرضا»

امروز صبح شیوا به گوشیم زنگ زد. پشت گوشی گفت کار ضروری براش پیش اومده و زودتر برم شرکت تا نقشه ها رو تحویلم بده. منم سریع رفتم شرکت تا نقشه ها رو تحویل بگیرم. انقدر هول شدم یادم رفت با عسل خداحافظی کنم. به شرکت رسیدم. شیوا بهم نقشه ها رو داد. گفت:

- ببخشید من باید تا ساعت ده جایی باشم.

و رفت. هنوز با عسل سر سنگین بودم. بهش زنگ نمی زدم. اونم زنگ نمی زد.

ساعت شیش بعد از ظهر بود. موبایلم زنگ خورد. نگاه کردم به شماره، دیدم شماره ی سامیاره. یعنی چه کارم داره؟! جواب دادم:

- بله؟

- علی کدوم گوری هستی؟ این جوری از زنت مواظبت می کنی؟

گفتم:

- به تو چه چی جوری ازش مواظبت می کنم!

داد زد.

- خفه شو. می دونی زنت الان کجاست؟ بی غیرت.

این حرف رو که زد عصبی شدم داد زدم.

- خفه شو!

گفت:

- خاک تو سرت انقدر خودت رو با شیوا سرگرم کردی که نمی دونی زنت با یه سر و وضع افتضاح توی بار چه غلطی می کنه.

سرم سنگین شد. مغزم قفل شد. داد زدم .

- چی می گی آشغال؟ 

گفت:

- آشغال تویی. نمی تونی از یه زن بگذری. امروز داشتم با ماشین می رفتم جایی عسل رو تو خیابون دیدم که با یه لباس افتضاح بود. داشت راه می رفت. دنبالش کردم، دیدم رفت توی بار. اگه من نرسیده بودم زنت به فنا رفته بود.

گفتم:

- ببند دهن کثافتت رو آشغال. کجایی تو؟

آدرس رو بهم داد. نفهمیدم چه جوری رسیدم. تو راه نزدیک بود دو سه مرتبه تصادف کنم. رسیدم به بار. دنبالشون می گشتم. رفتم سمت اتاقای قرمز. رسیدم به راهرو. خدای من! دارم چی می بینم؟ عسل یه لباس کوتاه که بیشتر شبیه به لباس خواب بود پوشیده بود که تمام بدنش رو نشون می داد.

جلوی سامیار خرد شدم. له شدم. نفس کشیدن برام سخت شد. دستم رو گذاشتم روی گلوش. داشتم خفش می کردم. اون لحظه هیچی حالیم نبود. فقط می خواستم نباشه. تا من این جوری نبینمش. سامی من رو کشید عقب و گفت:

- کشتیش بابا.

نفس نفس می زد. با گریه گفت:

- ببخشید علی من ... 

گفتم:

- این جا چه غلطی می کردی؟

کتم رو درآوردم تا بدن نیمه برهنش رو کسی نبینه. دستش رو گرفتم و کشیدمش با خودم سمت ماشین. با داد گفتم:

- سوار شو تا بریم.

دست سامی رو گرفت. من رو می گی؟ کارد می زدی خونم در نمی اومد! گفت:

- سامی تو رو خدا نذار من رو ببره.

خوبه می ترسه رفته این کار رو کرده دختر آشغال! سامی تکون نمی خورد. موهاش رو کشیدم و داد زدم:

- می گم سوار شو.

در رو باز کردم و پرتش کردم تو ماشین. کشون کشون بردمش تو خونه. پرتش کردم روی مبل. به بالا و پایین راه می رفتم. می خواستم تصمیم بگیرم. نمی خواستم بهش صدمه بزنم. بغض گلوم رو گرفته بود. الان اون سامی عوضی داره بهم می خنده. یه دفعه برگشتم به سمتش. به حالت ضجه گفتم:

- چرا؟ چرا عسل؟ چرا من رو خرد کردی پیش اون؟

یه سیلی محکم زدم به صورتش. انقدر محکم بود که دست خودمم درد گرفت. گفتم:

- همه چیز رو خراب کردی. خراب کردی. من کِی با شیوا بودم. هان؟ اون فقط مهندس شرکته. آخ خدا مگه من چی کار کردم باید انقدر زجر بکشم؟!

گفت که اون خوشگل بود. همش با اون صحبت می کردی. ای خدا مثل بچه ها می مونه! خندیدم و گفتم:

- مثل بچه ها حرف می زنی. یعنی هر کی خوشگله یا من دارم باهاش صحبت می کنم، یعنی باهاشم؟ چقدر احمقی! به خاطر این کوته فکریت داشتی شرفت رو به باد می دادی. 

محکم زدم تو سرش و گفتم:

- خاک تو سرت.

- پس این چند روز اصلا باهام حرف نمی زدی برای چی بود؟

گفتم:

- باهات سر سنگین بودم بخاطر اون شب عروسی که به عشقت داشتی نگاه می کردی. می خواستم تنبیهت کنم. چرا بهم چیزی نگفتی تا جواب بدم؟ هان؟ چرا؟

- می ترسیدم من رو تحقیر کنی.

با بهت گفت:

- یعنی من رو دوست داشتی؟ من اشتباه می کردم؟

این حرفا چیه داره برای خودش می گه؟! یعنی فکر می کنه انقدر من شلم که با دیدن یه زن خودم رو وا بدم؟! درسته شیوا خیلی خوشگل و زیبا بود ولی برام اهمیتی نداشت. یه پوزخند زدم و گفتم:

- واقعا برات متاسفم! مثل یه بچه پنج ساله داری حرف می زنی!

افتاد روی پام.

- علی من رو ببخش. اشتباه کردم. جبران می کنم.

دلم از سنگ شده بود. دلم می خواست التماساش رو ببینم. گفتم:

- نمیشه. جای جبران نیست.

احتیاج به فکر کردن داشتم. اگه هر کی بجای عسل بود، تا الان سه طلاقش کرده بودم ولی من عاشق عسل هستم. باید یه تصمیم جدی بگیرم. نباید عجولانه تصمیم بگیرم که فردا پشیمون بشم.

«عسل»

من اشتباه قضاوت کرده بودم و همش خودم رو سرزنش می کردم که کاش این کار رو نمی کردم.

یک ماهه که از اون ماجرا می گذره. علی دیگه من رو نمی بینه. انگار من اون جا نیستم. دلم برای چشاش تنگ شده. برای بوسه هاش. مونده بودم چی کار کنم. دیگه بریده بودم. باید تکلیف من رو روشن می کرد.

یه شب که علی از شرکت اومد خونه، رفتم جلوش ایستادم و گفتم:

- می خوام باهات صحبت کنم.

سرش پایین بود. بهم نگاه نکرد. با دستم علامت دادم.

- با توام.

- به سمت دیگه ای نگاه کرد. گفت:

- بنال.

خرد شدم ولی هیچی نگفتم. گفتم:

- تکلیفم چیه؟ می خوای چی کار کنی؟

پوز خند زد. گفت:

- چقدر تو پررویی!

به چشام نگاه کرد.

- همین که طلاقت ندادم بهت لطف کردم.

- پس احساسات من چی؟ من از تنهایی توی این خونه، توی این کشور پوسیدم. خسته شدم علی. نمی کشم. طلاقم بده. از این زندونی که نگهبانش بی احساسه درم بیار.

اخماش رو کرد تو هم.

- طلاقت بدم بری ... استغفرا... . دهنم رو باز نکن عسل. بذار به درد خودم بسوزم.

داد زدم.

- بذار وا بشه. اصلا بعد از طلاق به تو ربطی نداره با کی باشم.

گلدون روی میز رو برداشت و پرت کرد به سمت دیوار و یه صدای وحشتناک داد. نفس نفس می زد. معلوم بود می خواد خودش رو کنترل کنه. داد زد:

- خفه شو آشغال!

بازوم رو گرفت و فشار داد.

- الان حالیت می کنم تا بدونی با شوهرت چه جوری صحبت کنی.

دوباره کنترل از دستم خارج شد. بازوم رو از دستش درآوردم. یه پوزخند زدم و گفتم:

- کدوم شوهر؟ من که مردی نمی بینم؟

دوباره بازوم رو گرفت و محکم فشار داد. 

- می خوای مردی رو ببینی؟

از درد بازوم صورتم جمع شده بود. ترسیدم وای نکنه ...

به خودم گفتم: « لعنت به دهنی که بی موقع باز میشه. »

تا اومدم فرار کنمبازوم رو سفت تر گرفت.

- کجا؟ می خوام بهت ثابت کنم من شوهرتم.

آب دهنم رو به زور قورت دادم. نه علی. الان نه.

دستم رو کشید و برد سمت اتاق خواب. بین راه می گفت:

- که می خوای بری شوهر کنی؟ مگه از جنازه من رد بشی بخوای شوهر کنی. هیچ کس به جز من حق نداره بهت دست بزنه.

بازوم داشت کنده می شد. من رو پرت کرد رو تخت.

- علی خواهش می کنم! تو رو خدا!

- چیه؟ وظیفته. باید انجامش بدی.

لباسش رو درآورد. اومدم فرار کنم. دوتا دستام رو گرفت خوابوندتم روی تخت. لباسام رو پاره کرد و شروع کرد به لمس جاهایی که حساس بودم. نه الان نباید کوتاه بیام. نمی خوام.

داشتم احساساتی می شدم. دولا شد به چشمام نگاه کرد گفت:

- تو فقط مال منی!

بوسه های ریزی رو گردنم می زد و تسلیم عشقم شدم.

«علیرضا»

وقتی فکرام رو کردم، دیدم منم توی این قضیه کم مقصر نبودم. باید بیشتر به عسل اهمیت می دادم. وقتی که داشتم باهاش لجبازی می کردم اون فکر می کرده من با شیوا هستم؛ ولی نباید اون کار رو می کرد. جلوی سامیار خیلی خرد شدم. بعد از مدتی تونستم با خودم کنار بیام. دلم براش تنگ شده بود. برای بوسیدنش، لمس کردنش. فقط دنبال یه بهونه بودم. غرورم اجازه نمی داد پا پیش بذارم که عسل با اون حرفش من رو تحریک کرد. توی دستام قفلش کردم. نگاهش وحشی بود. من این نگاهش رو دوس داشتم. عطش خواستن تو وجودم بود. نقاط ضعفش رو می دونستم. لمسشون کردم. چشاش خمار شده بود. رام شده بود و من رو همراهی کرد و به اوج رسیدیم. نفس نفس می زدیم. خوشحال بودم. بغلش کردم. نگاش می کردم.

- عسل من دوست دارم بابا بشم!

با چشمای خوشگلش بهم نگاه کرد.

- یعنی تو من رو بخشیدی؟

- اگه من رو بابا کنی تمام اشتباهاتت رو جبران می کنی؛ ولی این رو بدون فقط یه بار دیگه اشتباه کنی، نمی بخشمت. اما مسئله شیوا.

بلند شدم به آرنج دستم تکیه دادم و با موهاش بازی کردم.

- تو برای من خیلی با ارزشی. آرامشی که با تو می گیرم رو با هیچ کسِ هیچ کس نمی گیرم. تو فکر کردی چون شیوا زیباست من سمت اون می رم؟ تو برای من زیباترینی. از با تو بودن لذت می برم. این حس رو برای هیچ کس نداشتم. مگر این که خودت بخوای از چشمم بیفتی. دفعه بعد خواهشاً احساست رو باهام در میون بذار، تا دوباره زود قضاوت نکنی. تا حالا هم تحمل کردم و گذشتم چون دوست داشتم. می دونی هر کی به جای تو بود تا الان زنده نبود.

لبای خوشگلش رو بوسیدم.

- ولی بدون دفعه بعد نمی بخشمت هیچ، یه کاری می کنم که نتونی حتی نفس بکشی! حالا برو یه دوش بگیر تا غذا بخوریم.

«عسل»

به حرفای علی فکر کردم، دیدم راست می گه. اگه حرفامون و احساسمون رو به هم بگیم دیگه قضاوت عجولانه نمی کنیم. از حرفایی که درباره من می زد کلی ذوق کردم. خیلی خوشحال بودم که چشمای علی برای کسی دیگه ای نبود. فقط برای من بود. تصمیم گرفتم هرچه زودتر بچه دار بشم تا علی رو بابا کنم و خودمم مادر بشم و این حس قشنگ رو امتحان کنم. باید یه دکتر برم و آزمایشای قبل بارداری رو انجام بدم تا به مشکلی بر نخوریم.

****

سه هفته دیگه ازدواجمون یک سال میشه و دو هفته ی دیگه بر می گردیم ایران. دوست دارم یک سالگرد ازدواج بزرگ بگیرم! چون از عروسیم زیاد چیزی حالیم نشد. الان دو ماهه داریم سعی می کنیم بچه دار بشیم ولی هنوز خبری از بچه نشده. قبل از تصمیمون رفتیم دکتر برای آزمایش. دکتر گفت:

- دوتاتون هیچ مشکلی ندارید.

تو اینترنت درباره این موضوع سرچ کردم. دکترا گفته بودن که تا یک سال هم عیبی نداره. حالا وقتی رفتیم ایران، حتماً پیِش رو می گیرم. با خودم گفتم بذار زنگ بزنم به مامان بگم ما دو هفته دیگه اونجاییم. تلفن رو برداشتم و شماره خونمون رو گرفتم. گوشی رو عرشیا برداشت. گفت:

- بله؟

- سلام عرشیا. خوبی؟ 

- عسل تویی؟! خوبی؟ علی خوبه؟

- ممنون خوبم. علی هم خوبه. چه خبر؟

- سلامتی. یه خبر خوب! 

- اِ؟ چه خبری؟

- دارم به جمع مرغا می پیوندم.

- تو رو خدا راست می گی؟! حالا کی هست؟

- خواهر سامیار، دوستم.

این رو که گفت دلشوره گرفتم. انگار هر چی می خوام ازش دور باشم نمیشه.

- الو؟ الو؟ عسل؟

- جانم!

- کجایی دختر؟

- زنگ زدم بگم ما دو هفته ی دیگه میایم ایران.

- تو رو خدا؟! پس تو نامزدی من هستی.

- آره خیلی خوشحال شدم! خوشبخت بشی!

- ممنونم. خودم به علی زنگ می زنم. مواظب خودت باش.

باشه ای گفتم و خداحافظی کردم. انقدر حالم بد بود اصلا از حال مامانم نپرسیدم. خدایا کی میشه این سایه گذشتم از زندگیم برداشته شه؟!

شب که علی اومد دستاش رو باز کرد و گفت:

- سلام بر عسل زیبایم.

خدا رو شکر هنوز نفهمیده. بالاخره که چی؟ می فهمه.

- عسل؟ کجایی عزیزم؟

یه لبخند زدم و رفتم بغلش کردم. گونم رو بوس کرد. بهم نگاه کرد.

- چه خبر هانی؟

با خودم گفتم بذار خودم بهش بگم بهتره. نگه چرا نگفتی؟!

- سلامتی. یه خبر! عرشیا می خواد زن بگیره.

- اِ؟! به سلامتی! حالا کی هست؟

من سرم رو انداختم پایین و با دستم بازی کردم. گفتم:

- خواهر سامیار.

سرم رو بلند کردم که دیدم قیافش جدی شد.

- چرا حالا اون؟

گفتم:

- نمی دونم به خدا من همین امروز فهمیدم.

نشست روی مبل و رفت تو فکر و پاهاش رو تکون می داد.

با قیافه ی جدی گفت:

- شام رو بیار.

وقتی میز رو می چیدم به علی یه نیم نگاهی می کردم ببینم حالش چه جوریه. هنوز تو همون حالت بود. از آشپزخونه صداش کردم.

- شام حاضره.

سر میز علی پکر بود. فکر کنم اصلا نفهمید چی خورد. 

«علیرضا»

دستم رو گذاشته بودم زیر چونم. با خودم گفتم: « خدایا کی میشه من یه آب خوش از گلوم پایین بره؟! چرا نمی ذاری دو روز فکرم راحت باشه؟! چرا بین این همه دختر، خواهر سامیار؟! آدم قحطی بود یا من رو می خوای عذاب بدی؟ خدا! آخ آخ. کی تموم میشه؟! اصلا دوست ندارم عسل با سامی رو به رو بشه. آخه یه زمانی ... اَه، اَه! لا مذهب نمی تونم ببینمش. وقتی می بینمش خونم به جوش میاد. نمی دونم چی کار کنم! »

عسل من رو صدا کرد برای شام. انقدر توی فکر بودم که نفهمیدم چی خوردم. دوست داشتم یه چیز رو بشکونم عقده ام خالی شه. جلوی چشمم یه لیوان بود. یه آن نفهمیدم فقط صدای بلند شکستن لیوان رو شنیدم. عسل ترسیده بود. نمی تونستم درست تصمیم بگیرم. بلند شدم رفتم تو اتاق خواب و در رو محکم کوبیدم. دراز کشیدم روی تخت. خواستم بخوابم تا دیگه فکرش رو نکنم ولی مگه می شد؟! شقیقه هام رو مالیدم تا یکم آروم بشم. قرص آرام بخش رو از کشو عسلی برداشتم بدون آب قورت دادم. کم کم چشمام سنگین شد و خوابیدم.

«عسل»

تا دو ساعت دیگه این خونه رو ترک می کنیم. می رم تو اتاق خواب، به در تکیه می دم، ما این جا هم خاطرات خوب داشتیم و هم خاطرات بد. می رم تو آشپزخونه. این جا خاطره بدی داشتم. دیگه باید با این خونه خداحافظی کنم. خونه ای که یک سال پر از خاطرات بد و خوب هست.

- حاضری عسلم؟

بهش نگاه می کنم. با سر می گم: « آره. » می خنده. می گه:

- قربون اون ناراحتیت برم! ناراحت نباش. می ریم ایران، اون جا دیگه تنها نیستی. خب حالا وسایلات رو بردار. می خوایم بریم.

وقتی هواپیما به خاک ایران نشست، حس آشنایی داشتم. حس کردم تموم ناراحتیم تموم شد. چقدر دلم برای همه چیزش تنگ شده! حتی ترافیکاش. به علی با دست اشاره کردم گفتم:

- نگاه کن. مامان اینا اون جا هستن. 

مامانم و بابام، نرگس خانم و عمو امیر و عرشیا و یه دختر قد کوتاه که بغل عرشیا ایستاده بود. فکر کنم خواهر سامی بود. با همه سلام و روبوسی کردیم. به خواهر سامی رسیدم. عرشیا گفت:

- ایشون خانم بنده، ساینار، هستن.

دختر بانمکی بود. بهش دست دادم. گفتم:

- سلام منم عسل و ایشون ... 

اشاره به علی.

- علیرضا همسرم.

- می شناسمتون. عکساتون رو عرشیا بهم نشون داده و علی آقا رو هم با سامیمون دیدم.

اسم سامی من رو یه جوری کرد. انگار به اسمش آلرژی گرفتم. علی گفت:

- تبریک می گم عرشیا جان. به دنیای تباه شدن خوش اومدی.

به حالت مسخره گفتم:

- آخی بمیرم! چقدر تو تباه شدی! از چشمات خوشحالی می ریزه. آخه کی به تو زن می داد؟

گفت:

- هیچ کس زنش رو به من نمی ده عزیزم.

همه خندیدن. در گوشش یواشکی گفتم:

- حالا تباه شدی؟! من و تو تنها می شیم دیگه!

- شوخی کردم هانی. خودت می دونی من بدون تو می میرم.

از این حرفش خیلی خوشحال شدم. انگارخیالم راحت شد که دوستم داره. 

ناهار خونه مامانم اینا بودیم. وقتی سر میز ناهار بودیم عرشیا رو کرد به علی و گفت:

- راستی سامی رو تو لندن دیدی؟

یهو انگار برق من رو گرفت. از ترس سرم رو بالا نیاوردم. علی با قیافه ای که دوست نداشت جواب بده گفت:

- آره توی جشن یکی از دوستام دیدمش. 

علی به خاطر این که موضوع رو عوض کنه گفت:

- راستی نامزدیتون کی هست؟

عرشیا جواب داد:

- دوشنبه هفته دیگه.

ساینارگفت:

منتظریم تا دادش سامی بیاد جشنمون رو بگیریم.

توی دلم گفتم: « ای وای قربون داداش سامیت بری! »

این داداش ما چه دختر ندیده بود. همش دور و بر ساینار بود. ایش! بدبخت زن زلیل. چای شیرین. فقط برای ما اخم و تخم داشت.

«علیرضا»

بالاخره روز نامزدی عرشیا رسید. اصلا دوست نداشتم تو مراسم باشیم ولی مجبور بودیم. به خاطر این که نامزدی برادر زنم و بهترین دوستم بود. تا یک ساعت دیگه باید برم دنبال عسل از آرایشگاه بیارمش. دوست ندارم اون نارفیق زنم رو ببینه. 

کت شلوار سورمه ایم رو می پوشم. موهام رو درست می کنم. وقتی آماده میشم یه نگاه تو آینه می کنم به پسری که مغرور بود، پسری که معنی واژه ی عشق رو نمی دونست. حالا به خاطر این که عشقش رو از دست نده حاضره هر کاری بکنه.

وقتی رسیدم به آرایشگاه زنگ زدم گفتم:

- عسلم من پایینم.

بعد از پنج دقیقه با لبخند از در بیرون اومد. چقدر خوشگل شده بود! تنها مشکلی که داشت رژ لب نارنجیش بود چون لب هاش رو خوشگل تر کرده بود. گفتم:

- چه خوشگل شدی! 

عسل خوشحال شد. 

- فقط رژ لبت رو پاک کن.

که لبخندش از صورتش جمع شد.

- اِ! قشنگی آرایشم بیشتر برای رژمه. بعد تو می گی پاک کن؟!

- رنگش جیغه. خوشم نمیاد. برو پاک کن. 

رفتیم تو ماشین، دستمال کاغذی برداشت با حرص رژش رو پاک کرد. از حرکتش خندم گرفت. خب دوست نداشتم همه به لباش توجه کنن!

تا خونه باهم هیچ حرفی نزدیم. وقتی رسیدیم اخم کردم و گفتم:

- خوشم نمیاد سامی دور و برت باشه. مواظب باش! خودت می دونی که من قاطی کنم دیگه تمومه. عمه، خاله و دایی، دیگه هیچ کسی رو نمی شناسم.

باهم به اتاق عقد رفتیم. با عرشیا روبوسی کردم. سامی هم بغل خواهرش بود. یه سلام و روبوسی سرسری کردم و ایستادم بغل عسل. حال عسل خوش نبود. از صبح حالت تهوع داشت.

عاقد که صیغه عقد رو خوند و همه شروع کردن به دست زدن. فامیلا با عروس و دوماد عکس می انداختن. صدای موزیک بلند شد و پسرا رفتن وسط. دستشوییم گرفته بود. رفتم تو اتاق عسل دستشویی. بعد از دستشویی داشتم دستام رو می شستم، که صدای عسل رو شنیدم که داشت با یکی حرف می زد.

«عسل»

به اطراف نگاه کردم. از علی خبری نبود. با خودم گفتم حالا که علی نیست از سامی بخوام بیاد تو اتاقم که باهاش اتمام حجت کنم. با اشاره چشم و ابرو به سامی، رفتم طرف اتاقم. سامی اومد تو اتاقم. سریع بیرون رو نگاه کردم تا کسی ازبیرون سامی رو ندیده باشه. سریع در رو بستم و قفل کردم. سامی از حرکتم شوکه شد.

- کاری داشتی؟!

- سامی تو رو خدا سایه ات رو از زندگیم بردار.

- متوجه نمیشم!

- ببین ما یه گذشته ای پر از گناه و اشتباه داشتیم؛ حالا تموم شده. به خدا تقاصشم پس دادم. خواهش می کنم جایی که من هستم، نباش.

- مگه من کاری کردم که ...

وسط حرفش پریدم.

- بابا تو خودت رو بذار جای علی. می تونی تحمل کنی؟

یه مقدار فکر کرد و گفت:

- نه نمی تونم.

گفتم:

- خب پس به علی حق بده.

- دارم ازدواج می کنم.

من خوشحال شدم گفتم:

- خدارو شکر!

- می خوام باهاش برم لندن زندگی کنم، تا هم تو و هم علی از دست من راحت شید.

فکر کنم ناراحت شدش. خواستم از دلش در بیارم.

- سامی به خدا ...

دستش رو آورد بالا یعنی دیگه حرف نزن.

- امیدوارم همیشه خوشحال باشی.

در رو باز کرد و رفت. حالت تهوع گرفتم. رفتم در دستشویی رو باز کنم دیدم خدای من! این که علیرضاست!

«علیرضا»

تموم حرف های عسل رو شنیدم. وقتی سامی بیرون رفت، یه دفعه در دستشویی باز شد و عسل داخل شد. از تعجب چشاش از حدقه بیرون زد. یه دفعه از حال رفت. بغلش کردم و زدم به صورتش.

- عسل جان؟ عسل؟

چشماش رو آروم باز کرد. گفت:

- من ...

- هیس. همه ی حرفات رو شنیدم. حالا حالت خوبه؟ می خوای ببرمت دکتر؟

سرش رو به معنی آره تکون داد. بغلش کردم. از پله ها پایین رفتم. سارا خانم زد تو صورتش گفت: 

- خدا مرگم بده چی شده؟!

گفتم:

- چیزی نیست فشارش افتاده. شما برو پیش مهمونا من می برمش دکتر.

سوار ماشین کردمش و راه افتادم سمت بیمارستان. پرستار بهش سرم وصل کرد و گفت: 

- نگران نباشید. فشارش افتاده. الان ازش آزمایش می گیریم.

موبایلم زنگ خورد. عرشیا بود. 

- سلام عرشیا جان.

- چی شده علی؟ مامان گفت حال عسل بد شده.

- آره. فشارش افتاده بود. خدا رو شکر الان حالش خوبه.

- علی جان نمی خواد بیام اون جا؟

- نه الان سرمش تموم میشه ما میایم. 

با لبخند گفتم:

- برو آقا داماد مهمونا منتظرتن.

- قربونت. اگه کمک لازم داشتی یه زنگ بزن.

- باشه. خداحافظ.

یاد حرفای عسل افتادم. از دست خودم عصبانی بودم که چرا من انقدر خودخواهم. مگه چه گناهی کرده این دختر؟ من خودم هزار تا دوست دختر داشتم ولی عسل هیچی نگفت بهم اعتماد کرد ولی من ...

صدای عسل اومد. می گفت:

- علی ؟

- ساعت خواب خانمم؟! چقدر ضعیف شدی!

با بی حالی گفت:

- سلام. چند ساعته این جام؟

پیشونیش رو بوس کردم. گفتم:

- یه دو ساعتی میشه هانی.

با چشمای بی حالش بهم نگاه کرد.

- مامانمم می دونه؟

چشمام رو به معنی آره بستم. به چشماش نگاه کردم و گفتم:

- عسل می دونستی چشمات دنیای منه؟

دستش رو گرفتم.

- من رو ببخش. به خاطر همه چی. می بخشی؟ هان؟

عسل خندید.

- چی شده علی؟ نکنه داشتی من رو می آوردی سرت خورده به جایی؟

خندیدم.

- نه عزیزم. خدا زد تو سرم گفت انقدر این فرشته رو اذیت نکن.

همون لحظه دکتر اومد داخل اتاق. دکتر با لبخند گفت:

- خانم به شما تبریک می گم. با توجه به آزمایشی که از شما گرفتیم شما باردارید. دارید مادر می شید.

من تو شوک بودم. به عسل نگاه کردم. عسل هم همین طور.

خندیدم گفتم:

- خانم دکتر این بهترین خبر بود که بهم دادید.

به عسل هم نگاه کردم.

- عسلم تو هم بهترین هدیه رو بهم می دی.

حیف جلوی دکتر نمیشد بغلش کنم! 

«عسل»

وقتی دکتر بهم گفت دارم مادر میشم، داشتم از خوشی بال بال می زدم!

سرمم تموم شد. رفتیم سمت خونه. علی خیلی خوشحال بود. خب داشت بابا می شد!

رسیدیم خونه. لباسام رو عوض کردم.جلوی آینه ایستاده بودم داشتم موهام رو شونه می کردم. علی از پشت من رو بغل کرد و چونش رو روی گودی شونم گذاشت.

- عسلم ممنونم از این که هستی و من رو بابا می کنی!

برگشتم، دستام رو حلقه کردم دور گردنش و به چشمای جذابش نگاه کردم.

- منم ممنونم از اینکه که تو هم عشقم هستی و هم من رو مادر کردی و بهم احساس آرامش می دی.

و لباش رو بوسیدم.

علی نگاهش شیطون شد. گفت:

- امشب می خوام از خانمم بهترین تشکر رو بکنم. یه شب خاص با یه تشکر خاص!

و باز باهم یکی شدیم و به آرامش رسیدیم و دیگه سایه ای توی زندگیم نبود که سنگینی کنه.

آرامشــی می خواهم

خلوتــی می خواهم

تــو باشی و من

در کنار هم

تو سُکوت کنــی و مَــن گوش کنم

و من آرام بگویم تو را دوست دارم و تو گوش کنی

و آرام بگویی: من هم

و شرمِ زیبایی را بر گونه ی تو ببینم

پــــایــــــان

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com 